Jack 360º Blog

Afgelopen twee dagen voor UDITE in Valencia geweest. Naast het vergaderen natuurlijk tijd om een vluchtige blik in de stad te werpen. Een gemeentebestuur met lef als je de rivier dwars door je stad gewoon eromheen leidt en de rivierbedding herontwikkelt. En dat is gelukt. En hoe! De avondbijeenkomst met mijn Spaanse collega’s (COSITAL), die daar hun jaarvergadering hielden, was in één van de gebouwen waar je je waant in de toekomst. Ik heb nog nooit zoiets gezien. Het was een eer om bij mijn Spaanse collega’s te mogen zijn.

Vorige week ben ik weer in Zwitserland geweest, nu met de kinderen. De schoonheid van de Jungfrau met zijn 4158 meter neemt toe met de jaren. Naarmate je ouder wordt lijkt het genieten alleen maar toe te nemen. Het is goed weer en het voelt goed om weer in dit zo vertrouwde deel van de wereld te zijn. Mijn vader zei altijd dat het ons vakantie land was. Inderdaad, met mijn zevende liep ik daar al rond. Ja, ergens in 1961. Oef!
De sneeuwgrens ligt nu nog zeer laag (ander onderwerp). Op de noordhellingen op zo’n 1700 meter. Met mountainbiken stonden Ludo en ik op 1800 meter in zo’n een halve meter sneeuw. Cool!

Leon de Winter zegt uitgeput te zijn en te stoppen met zijn weblog. Na jaren van hem dagelijks volgen zal dat voor mij wel even wennen zijn. Er valt een leegte. Ik ben gehecht geraakt aan zijn beeld op de samenleving.

In zijn toelichting, overigens met een gecomprimeerde (juist op zo’n grensvlak gebeurt het) analyse over samenleving, geloof, islam, terrorisme, wordt het me allemaal duidelijk.

Je bent 53, wil, nee moet weg uit de nieuwsstroom, tijd voor reflectie en vooral tijd voor hen die je lief zijn. Een moedig en wijs besluit. Maar toch zal ik hem missen. Zeer.

Vanochtend vroeg, om 8 minuten over 6, bereikte de zon haar laagste stand. De zon stopt. Sol-stitium. Het is de zonnewende, die we over enkele dagen zullen vieren. Het feest van het licht. Traditioneel Keltisch.

Ik ontsteek de lichtjes in de beukenhaag. Ik breng het vuur terug tussen de vorst-ritselende dorre lichtbruine blaadjes en voel mij als een oude Keltische priester, een druïde, die één van de goden opnieuw verzoekt om de zon terug in haar baan naar boven te brengen. Ja, de goden verzoekt, ditmaal in de goede zin van het woord.

Janus Verswijveren is niet meer. Hij was een man naar mijn hart. Een ikoon van mijn bakermat, Halsteren. Gesneden uit hetzelfde hout aan de rand van zee en klei, van land en water. Verweven langs vele draden.

Vandaag heb ik afscheid genomen van een prachtmens. Zittend naast Kees, Broer en Ad ben ik in het hart van mijn oorsprong. Indrukwekkend thuisgevoel, indrukwekkend afscheid, gewoon om wie hij was en wat hij voor mij betekende.

Met iTunes U ontsluit Apple Inc. heel veel publicaties, lesmateriaal en innovaties vanuit de universitaire wereld. Het is een stap om zich als uitgever te ontwikkelen. Prachtig voor hen die vanuit één punt (met je eigen ordening onder de klik van de muis) toegang willen hebben tot wetenschappelijk werk. Het is kort gezegd: te gek!

Gisteren overleed Marcel Marceau. In de wereld van woorden bijna een ikoon van rust. Hij sprak in beelden, een bijna vergeten manier om te communiceren.

Staand in Honfleur voor een eenvoudig huisje ontdek ik, met mijn neus op de details van deur en muur , de vele kleuren. Wat op het eerste oog, vanaf afstand, eenvoud uitstraalt is in haar wezen rijk geschakeerd en een bonte mengelmoes. Het zijn de kleuren van Normandië.

Businessweek komt met de laatste update van de top 100 van brands/merken. Interessant zijn de analyses eromheen. Zij vertellen het verhaal van de samenleving en alle ontwikkelingen daarbinnen. Of beter wat mensen triggert om zich te binden aan een merk, waardoor deze binding ontstaat en wat deze te bieden heeft. Veiligheid? Een thuis? Identiteit? Stijl? Imago?

Indirect vertelt dit ons het verhaal over de staat van de samenleving. Derhalve een boeiend grensvlak. Deze top 100 beschouw ik dan ook als een spiegel voor en van de samenleving. Bestuurskunde en Marketing als twee nauw verbonden wetenschappen.

Een grootheid is vandaag van ons heengegaan: Ingmar Bergman. Een man die op zijn eigen wijze films creëerde en me vaak aan het denken heeft gezet. Het Zevende Zegel was zo’n film, die diep kijkt en beschouwt. Een meesterwerk van een meester.