Leon de Winter zegt uitgeput te zijn en te stoppen met zijn weblog. Na jaren van hem dagelijks volgen zal dat voor mij wel even wennen zijn. Er valt een leegte. Ik ben gehecht geraakt aan zijn beeld op de samenleving.

In zijn toelichting, overigens met een gecomprimeerde (juist op zo’n grensvlak gebeurt het) analyse over samenleving, geloof, islam, terrorisme, wordt het me allemaal duidelijk.

Je bent 53, wil, nee moet weg uit de nieuwsstroom, tijd voor reflectie en vooral tijd voor hen die je lief zijn. Een moedig en wijs besluit. Maar toch zal ik hem missen. Zeer.

Vanochtend vroeg, om 8 minuten over 6, bereikte de zon haar laagste stand. De zon stopt. Sol-stitium. Het is de zonnewende, die we over enkele dagen zullen vieren. Het feest van het licht. Traditioneel Keltisch.

Ik ontsteek de lichtjes in de beukenhaag. Ik breng het vuur terug tussen de vorst-ritselende dorre lichtbruine blaadjes en voel mij als een oude Keltische priester, een druïde, die één van de goden opnieuw verzoekt om de zon terug in haar baan naar boven te brengen. Ja, de goden verzoekt, ditmaal in de goede zin van het woord.

Janus Verswijveren is niet meer. Hij was een man naar mijn hart. Een ikoon van mijn bakermat, Halsteren. Gesneden uit hetzelfde hout aan de rand van zee en klei, van land en water. Verweven langs vele draden.

Vandaag heb ik afscheid genomen van een prachtmens. Zittend naast Kees, Broer en Ad ben ik in het hart van mijn oorsprong. Indrukwekkend thuisgevoel, indrukwekkend afscheid, gewoon om wie hij was en wat hij voor mij betekende.