Wat is dit? Hoor ik het goed? Na de reclamespot “Kip, het meest veelzijdige stukje vlees” het bijzinnetje:”Campagne gefinancierd met steun van de Europese Gemeenschap”. Waarom? Willen zij dat ik geloof dat kip goed voor me is? Wordt de reclame gesteund om mij ervan te overtuigen om vooral meer kip te eten onder het “mom” van veelzijdigheid? Steunt de Europese Gemeenschap meer van dit soort reclames? Is de belastingbetaler hier belanghebbende? Betaal ikzelf indirect mee aan deze reclame?

Wat in hemelsnaam heeft de Europese Gemeenschap hiermee van doen, denk ik. Ik kan de match niet leggen. Hier schuilt een vreemde wereld achter. Mijn belastinggeld naar een reclamespotje! Niet mee eens. Absoluut niet.

Ik heb net even zitten “googelen”, niet te verwarren met goochelen, en kom uit bij weblogger Jeroen van Dommel op het Weblog Den Haag van de NOS. Eén van de weinige weblinks die aansnijdt wat ik voel. De rest onderstreept de veelzijdigheid en vooral kip.

Zo zit het dus: een “stukje kippromotie”, georganiseerd door Productschappen Vee, Vlees en Eieren, meebetaald voor 2,5 miljoen door de Europese Unie. Oef. Van de andere kant moet het niet zo eenvoudig zijn geweest om deze reclame goed in beeld en geluid vast te leggen en het allemaal kostbaarder zijn geworden dan aanvankelijk was voorzien. Een stukje subsidie kan dan geen kwaad. Of ben ik nu te cynisch?

Hebben wij het over de rechten van de mens?!*&%@ Het merendeel van de kippen leeft volgens mij in erbarmelijke omstandigheden. Ja, ja, ik weet dat ik dingen los moet zien van elkaar! Maar toch ben ik perplex. Is dit bestuur, cultuur, samenleving, wetenschap, economie, management, filosofie, natuur, Europa. Deze reclame valt in alle categorieën. Om stil van te worden.

Mijn bezoek aan collega Byron Davies van Cardiff gisteren leverde naast een zeer goed overleg, ook nog een bijzondere ontmoeting op met taxichauffeur Noel Dowell. Ik vroeg hem naar de bijzondere koormuziek (klonk als Russische koormuziek) die op stond. Een taxichauffeur die van klassieke muziek houdt, maak je niet elke dag mee, dacht ik. Het waren liederen van de Welsh mineworkers.

Hij brandde los over Wales, over haar rijkdom, over het feit dat Koning Arthur uit Cardiff zou gekomen zijn. Toen sprong ik weer op vanuit de achterbank. Zo ontstond een bijzonder gesprek met een bijzondere Kelt die vanuit Cardiff excursies organiseert over heel Wales. Hij was altijd op zoek, zo zei hij, naar de andere kant van geschiedenis. Elk hoek waar je vanuit naar de “feiten” levert een ander verhaal, een andere geschiedenis. Hij grispte uit het dashboardkastje een boek, reikte het mij aan en zei: “You really should read this book An Utterly Impartial History of Britain van John O’Farrell.”

Na hem een hand gegeven te hebben (de tweede keer dat ik een wildvreemde taxi-chauffeur een hand geef om ons contact te bevestigen of te bezegelen, de eerste keer was Tony, vorig jaar in Malta, mooie gast), stapte ik uit de taxi, om in te checken voor mijn terugvlucht naar Amsterdam. Op Cardiff Airport lag het boek bij de beststellers. Voor 7.99 Pound Sterling was ik de man. Direct gestart.

Ik moet zeggen, refreshing. Noel had gelijk. Zo komt geschiedenis dichtbij, zeer. Je voelt alsof het gisteren was, met humor en spitsvondigheid geschreven. Vooral accuraat, zo lijkt het. Begrip van het verleden is zo belangrijk om het heden te begrijpen. Geen heden zonder verleden. Bijzonder boek. Goede vlieghoogte, verfrissend na al die saaie geschiedenislessen die ik op school had. Dit zou verplichte kost moeten zijn op alle scholen. Zo verbindt geschiedenis weer. Ik dank Noel. Nice guy.

Nederlanders zijn onbeleefd, zo blijkt uit een onderzoek van de Wereldomroep onder de oud-vaderlanders, expatriats, of in het kort expats. Ander onderzoek wees uit dat Nederlanders arrogant en vooral zelfingenomen zijn. Wellicht dat deze eigenschappen in elkaars verlengde liggen. Zou best eens kunnen. Het houdt zonder meer in dat we letterlijk in strijd met de wellevenheid zijn of handelen.

Om het op zijn goed Nederlands te zeggen zijn we dus een stelletje “onbeleefderikken”. Lijkt een germanisme, maar is het niet. Het is niet best dat “onbeleefd” in het imago van de Nederlander is geslopen. Of zat er al in, al die jaren, ook al in de VOC-tijd? Nu begin ik toch echt te twijfelen.

In elk geval: met de vakantie voor de deur iets waar we met z’n allen aan kunnen, nee moeten werken!

Leon de Winter zegt uitgeput te zijn en te stoppen met zijn weblog. Na jaren van hem dagelijks volgen zal dat voor mij wel even wennen zijn. Er valt een leegte. Ik ben gehecht geraakt aan zijn beeld op de samenleving.

In zijn toelichting, overigens met een gecomprimeerde (juist op zo’n grensvlak gebeurt het) analyse over samenleving, geloof, islam, terrorisme, wordt het me allemaal duidelijk.

Je bent 53, wil, nee moet weg uit de nieuwsstroom, tijd voor reflectie en vooral tijd voor hen die je lief zijn. Een moedig en wijs besluit. Maar toch zal ik hem missen. Zeer.

Vanochtend vroeg, om 8 minuten over 6, bereikte de zon haar laagste stand. De zon stopt. Sol-stitium. Het is de zonnewende, die we over enkele dagen zullen vieren. Het feest van het licht. Traditioneel Keltisch.

Ik ontsteek de lichtjes in de beukenhaag. Ik breng het vuur terug tussen de vorst-ritselende dorre lichtbruine blaadjes en voel mij als een oude Keltische priester, een druïde, die één van de goden opnieuw verzoekt om de zon terug in haar baan naar boven te brengen. Ja, de goden verzoekt, ditmaal in de goede zin van het woord.

Gisteren overleed Marcel Marceau. In de wereld van woorden bijna een ikoon van rust. Hij sprak in beelden, een bijna vergeten manier om te communiceren.

Staand in Honfleur voor een eenvoudig huisje ontdek ik, met mijn neus op de details van deur en muur , de vele kleuren. Wat op het eerste oog, vanaf afstand, eenvoud uitstraalt is in haar wezen rijk geschakeerd en een bonte mengelmoes. Het zijn de kleuren van Normandië.

Een grootheid is vandaag van ons heengegaan: Ingmar Bergman. Een man die op zijn eigen wijze films creëerde en me vaak aan het denken heeft gezet. Het Zevende Zegel was zo’n film, die diep kijkt en beschouwt. Een meesterwerk van een meester.

Door het Louvre lopend word ik opnieuw betoverd door de Hollandse Meesters. Tegenwoordig komen onze meesters uit Nederland maar toen in de 17de eeuw was het nog Holland dat de trom sloeg.

Natuurlijk ben ik er een beetje heen gegaan om de sereniteit van een echte Johannes Vermeer te voelen: de perfecte lichtinval, oog voor detail en vooral de enorme rijkdom aan kleuren (nieuwe kleuren, op basis van planten- en dierenextracten aangevoerd vanuit de hele wereld met de VOC).

Maar wat me opvalt in de collectie van het Louvre is de hoeveelheid (4 zalen vol met meesters) maar vooral ook de breedte van de collectie. Breed in de zin dat het er veel meesters zijn, Jan van der Heyden, Pieter de Hoogh, Jan Steen, Jacob van Ruisdael, Ludolf Bakhuizen, Jan van Goyen, Meindert Hobbema, Abraham Mignon, Adriaen van Ostade om er maar een paar te noemen. Maar ook divers in de onderwerpen en taferelen die zij beschilderen, van landschap tot bloemstuk en van zeeslag tot kantkloster. Een rijk perspectief.

Sta ik daar in het Louvre. En bedenk me dat wij tijdens de Gouden Eeuw de hele wereld bevoeren, met een krachtig netwerk van handelsroutes van Nieuw Amsterdam tot Nieuw-Guinea, met navigatie mogelijkheden (noord-zuid) waarover alleen toen de Nederlanders beschikten (Tomtom is ook een Nederlands merk, een gelijkenis?). Mag het allemaal pracht en praal zijn in het Louvre, de eenvoudige en soms kleine schilderijen van de Hollandse Meesters maken dit tot wat het is, een topcollectie. Geen vorm zonder inhoud.

Gisteren overleden gisteren. Groot schrijver, David Halberstam. Wel eens wat van hem gelezen, jaren geleden. Briljant journalist van the New York Times, en winnaar in 1964 van Pulitzer prijs in de categorie “International Reporting: For their individual reporting of the Viet Nam war and the overthrow of the Diem regime”. Dan kun je wat.

David nam geen blad voor de mond en weerstond zelfs de druk van John F. Kennedy om anders te gaan schrijven over Vietnam. Dat het toen al, volgens de journalist, en we schrijven 1962, een verloren oorlog was.

Luisteren kan politici en regenten veel voordelen opleveren en in dit geval ook vele, vele mensenlevens.