Wat is dit? Hoor ik het goed? Na de reclamespot “Kip, het meest veelzijdige stukje vlees” het bijzinnetje:”Campagne gefinancierd met steun van de Europese Gemeenschap”. Waarom? Willen zij dat ik geloof dat kip goed voor me is? Wordt de reclame gesteund om mij ervan te overtuigen om vooral meer kip te eten onder het “mom” van veelzijdigheid? Steunt de Europese Gemeenschap meer van dit soort reclames? Is de belastingbetaler hier belanghebbende? Betaal ikzelf indirect mee aan deze reclame?

Wat in hemelsnaam heeft de Europese Gemeenschap hiermee van doen, denk ik. Ik kan de match niet leggen. Hier schuilt een vreemde wereld achter. Mijn belastinggeld naar een reclamespotje! Niet mee eens. Absoluut niet.

Ik heb net even zitten “googelen”, niet te verwarren met goochelen, en kom uit bij weblogger Jeroen van Dommel op het Weblog Den Haag van de NOS. Eén van de weinige weblinks die aansnijdt wat ik voel. De rest onderstreept de veelzijdigheid en vooral kip.

Zo zit het dus: een “stukje kippromotie”, georganiseerd door Productschappen Vee, Vlees en Eieren, meebetaald voor 2,5 miljoen door de Europese Unie. Oef. Van de andere kant moet het niet zo eenvoudig zijn geweest om deze reclame goed in beeld en geluid vast te leggen en het allemaal kostbaarder zijn geworden dan aanvankelijk was voorzien. Een stukje subsidie kan dan geen kwaad. Of ben ik nu te cynisch?

Hebben wij het over de rechten van de mens?!*&%@ Het merendeel van de kippen leeft volgens mij in erbarmelijke omstandigheden. Ja, ja, ik weet dat ik dingen los moet zien van elkaar! Maar toch ben ik perplex. Is dit bestuur, cultuur, samenleving, wetenschap, economie, management, filosofie, natuur, Europa. Deze reclame valt in alle categorieën. Om stil van te worden.

Parijs-Wenen-Boedapest-Boekarest-Istanbul. Nu hoofdsteden van landen, behorend tot volledig, half of nog niet tot de Europese Unie. Tussen 1883 en 1940 synoniem voor “Oriënt-Express“, de zeer luxe internationale treinverbinding, geliefd bij zakenmensen en de hoge en financiële adel, die “zich verheugde op het bijna onbeperkte comfort, op de exquise verzorging en op het boeiende amusement in het restauratierijtuig tijdens de lange rit”. Een “brand” op zichzelf. Mystiek overeind gebleven vanuit de nevelen van de 20ste eeuw.

Nu opnieuw tot leven gewekt door Maerklin. Hoge kwaliteit en zeer gedetailleerd. Met alle licht, rook en geluiden van uit die tijd, digitaal oproepbaar, tot het piepen van de remmen. Nostalgie herleeft. Wat zal ik doen? Alles staat in dozen…. Wat zal ik doen?

Bedrijven onderzoeken hun identiteit/imago, steden doen dat, landen, nu ook Europa. Een expeditie naar wat ons Europees is. In de vorm van een weblog. Vandaag van start. NRC start met tien schoten voor de boeg. Niet onaardig moet ik zeggen: 1 Europeanen komen voort uit een monotheïstische traditie, waarin God alles ziet. Hun geweten is relatief hoog ontwikkeld. Ze hebben meer last van schuld dan van schaamte. 2 Ondanks de monotheïstische traditie laten de meeste Europeanen hun dagelijks leven niet bepalen door religieuze dogma’s. Europese samenlevingen zijn seculier. 3 Europeanen hebben een ontspannen houding ten aanzien van seksualiteit en dood: homoseksualiteit, euthanasie, abortus, gemengde huwelijken. 4 Europese verhalen hoeven niet altijd goed af te lopen, want ze staan in een tragische traditie, in tegenstelling tot de happy endings van Hollywood. 5 Europese regeringen vinden dat de staat niet het recht heeft een burger van het leven te beroven. Er bestaat geen doodstraf. 6 Als je morgen een ongeluk krijgt en niet meer voor jezelf kunt zorgen, vindt men in Europa dat eerder de staat dan je familie voor je moet zorgen. Al is er een toenemende neiging naar het Amerikaanse model: grotere inkomensverschillen, meer liefdadigheid. 7 Over de normen van goed en kwaad hangt de slagschaduw van de totalitaire regimes van de twintigste eeuw. Vrijwel geen enkele Europese familie is onberoerd gebleven door Stalin of Hitler. 8 Vrijheid van meningsuiting is een ononderhandelbaar axioma van de Europese beschaving. 9 De stem van iedere burger telt even zwaar. Slaven of tweederangsburgers (vrouwen, immigranten) bestaan niet in Europa. 10 Europeanen werken om te leven, en niet andersom. 

Onlangs las ik in het blad Foreign Policy een artikel waarin de houdbaarheid van culturen werd geanalyseerd. Het Ottomaanse Rijk bleek een van de langst levende geweest te zijn. Kenmerk is een strakke leiding en vooral volhardendheid op normen en waarden en strakke handhaving.Genetisch? Turkije laat het weer zien. Een strakke lijn vanuit de eigen cultuur. Niet te kneden. Prijzenswaardig op zichzelf, maar als het anderen achterstelt, minder. Zo blijft het “sodemieteren” richting Cyprus. En dit land = Europa.En wie wil toetreden tot Europa dient simpelweg het respect op te brengen jegens alle lidstaten, dus ook Cyprus. Simpele regel. Maar dit is moeilijk en wordt moeilijk. NRC bericht. 

Terug van Straatsburg. UDITE. Mij is opgevallen dat elk land toch zijn eigen identiteit heeft, eigen manieren, eigen taal. Natuurlijk, het zou niet goed zijn als dat niet zo was, maar ik voel nu toch dat we ons allemaal bewust zijn van Europa. Van het grotere geheel. En dat er de overtuiging bestaat, zeker op basis van de goede persoonlijke banden, dat samenwerking gaat lonen. Dat blijkt. Er zijn spijkers met koppen geslagen. Zeker ook omdat we heel erg goed naar elkaar geluisterd hebben en daardoor gebruik gemaakt hebben van elkaars individuele krachten. Meer dan de som der delen.Maar ook valt op dat velen van mijn collega’s ook met mij ervaren dat Europa nog steeds een woud is van instituten, fondsen en regels. Elke regio heeft zijn eigen lobbyist en informant in Brussel zitten. En ook vanuit UDITE is het soms zoeken naar de beste insteek in Brussel. Het is een woud. Conclusie is dat wij net als de professoren Oldeman (mijn professor!) en Hallé het tropisch regenwoud van bovenaf gaan benaderen met een luchtvlot met Adrian Mifsud (Malta) aan het stuur. De bouw ervan is begonnen en spoedig lopen wij over dat kronendak.Als UDITE toegevoegde waarde kan hebben voor gemeentesecretarissen en hun managementteams is het wel deze. Het letterlijk ontsluiten van dit woud. Elke gemeente is immers een Europese gemeente en het goed managen ervan staat of valt met kennis en vaardigheden.

Grenst aan nogal wat landen. Langzaam begin ik te beseffen dat Nederland echt niet in het centrum ligt. Eerder dat het aan de rand van Europa ligt. Met zijn 10.000 jaar oude cultuurresten komen wij pas kijken. Turkije, een land om verliefd op te worden en dat had ik eigenlijk nooit gedacht. Hoewel, er zijn toch nog een aantal knelpunten op te lossen met Irak, Griekenland, Cyprus en Syrië. Alle feiten op een rijtje.

De kracht van Europa zal hem volgens mij uiteindelijk liggen in de factor de enorme kennis die binnen onze universiteiten ligt opgeslagen te bundelen en waar te tunen op de dagelijkse praktijk van de Europese samenleving. Bijvoorbeeld om het lokale bestuur een impuls te geven. Verbinden dus, maar hoe gaan we dat doen? Het zal een tour de force zijn, omdat een dergelijke systematische samenwerking niet bestaat en vanaf de bodem zal moeten worden opgebouwd. Het gat met gemeenten is te groot.

Enkele voorbeelden heb ik bij elkaar gebracht van initiatieven, die eigenlijk een eerste stap tot bundeling zijn.

European University
European University Institute
European University Assocation
Central European University

Vandaag zijn de verkiezingen in Italië. Een belangrijke economische speler in Europa. Completeert Europa.

Zit in het economisch hart aan de Middellandse Zee.

Berlusconi (centrum-rechts) komt terug tegen alle verwachtingen in? Of toch gewoon niet. Het zijn spannende momenten voor the lord.

Maar ook voor het land, dit prachtige land. Komt Prodi (centrum-links) langszij?

En laten we eerlijk zijn, elk land krijgt de leider die het verdient.

De Italianen brengen vandaag hun stem uit.

Spannend. Nu we in één Europa zitten ook een beetje spannend voor ons, omdat er uiteindelijk zeer nauwe economische banden zijn.

En ook ” Cyfranogiad, wrth wraidd gwasanaethau cyhoeddus”. Het is Welsh voor “taking the lead”, respectievelijk “Participation, the heart of public services”. We zijn vandaag te gast In Cardiff, Wales, op het nationaal congres van SOLACE (Society of Local Authority Chief Executives and Senior Managers). Een gerenommeerd congres met high quality keynote speakers.

Wales blijkt een hechte groep van 22 gemeenten die intensief samenwerken om gezamenlijk meer voor elkaar te krijgen. Het lijkt erg veel op de West-Brabants-Zeeuwse samenwerking. Onmiskenbaar veel gelijkenissen. Interessant. Thanks for all the hospitality to Angela, Byron and Patrick!

Er wordt veel gepraat over het managen van risico’s bij het besturen van een stad.. Soms worden ze onderkend, vaak ook niet. En als ze er zijn kan het blokkerend werken op de schoonheid van het initiatief. De bestuurlijke psychologie drukt dan de gevaren weg. Als ‘manager van een stad’ heb je daar veel mee te maken. Of je dat nu bent in Cardiff, Kopenhagen, Portugal of Letland. De krachtenvelden kennen zeer veel gelijkenissen.

Daarom is het goed dat we vandaag PRIMO Europe (Public Risk Management Organisation) hebben opgericht. Een koepelorganisatie die erop gericht is binnen de publieke sector kennis te bundelen en ervaringen uit te wisselen. En veel kunnen we van elkaar leren. Dat is een ding wat zeker is. In Cardiff was vandaag de start.