Mijn bezoek aan collega Byron Davies van Cardiff gisteren leverde naast een zeer goed overleg, ook nog een bijzondere ontmoeting op met taxichauffeur Noel Dowell. Ik vroeg hem naar de bijzondere koormuziek (klonk als Russische koormuziek) die op stond. Een taxichauffeur die van klassieke muziek houdt, maak je niet elke dag mee, dacht ik. Het waren liederen van de Welsh mineworkers.

Hij brandde los over Wales, over haar rijkdom, over het feit dat Koning Arthur uit Cardiff zou gekomen zijn. Toen sprong ik weer op vanuit de achterbank. Zo ontstond een bijzonder gesprek met een bijzondere Kelt die vanuit Cardiff excursies organiseert over heel Wales. Hij was altijd op zoek, zo zei hij, naar de andere kant van geschiedenis. Elk hoek waar je vanuit naar de “feiten” levert een ander verhaal, een andere geschiedenis. Hij grispte uit het dashboardkastje een boek, reikte het mij aan en zei: “You really should read this book An Utterly Impartial History of Britain van John O’Farrell.”

Na hem een hand gegeven te hebben (de tweede keer dat ik een wildvreemde taxi-chauffeur een hand geef om ons contact te bevestigen of te bezegelen, de eerste keer was Tony, vorig jaar in Malta, mooie gast), stapte ik uit de taxi, om in te checken voor mijn terugvlucht naar Amsterdam. Op Cardiff Airport lag het boek bij de beststellers. Voor 7.99 Pound Sterling was ik de man. Direct gestart.

Ik moet zeggen, refreshing. Noel had gelijk. Zo komt geschiedenis dichtbij, zeer. Je voelt alsof het gisteren was, met humor en spitsvondigheid geschreven. Vooral accuraat, zo lijkt het. Begrip van het verleden is zo belangrijk om het heden te begrijpen. Geen heden zonder verleden. Bijzonder boek. Goede vlieghoogte, verfrissend na al die saaie geschiedenislessen die ik op school had. Dit zou verplichte kost moeten zijn op alle scholen. Zo verbindt geschiedenis weer. Ik dank Noel. Nice guy.

Het onbekende ontdekken zit in onze genen. Waren er eigenlijk nog niet zo heel lang geleden nog gebieden onontdekt in de wereld en werden deze gebieden op de landkaarten aangeduid met Terra Incognita, Latijn voor “onbekend gebied”.

Ik zat zo in de auto, met de regen op de ruiten, en hoorde een verhaal over de ontdekking van Noord-Amerika. Maar alles is al ontdekt. Of niet? Ik vroeg mij zo af waar in onze tijd de ontdekkingsreizen over gaan.

Maar eens rustig over nadenken. Waar zijn we met z’n allen naar opzoek? Zou dat “geluk” kunnen zijn? Het heelal? Onszelf? Naar een nieuwe manier van leven? Een gezonde manier van zijn? Balans?

Questionmark. Waar ligt de nieuwe wildernis?

Had het er met mijn dochter van 13 over afgelopen week. Dit bij het voorbereiden van haar proefwerk over de Franse Revolutie. Wat een saai vak, zegt ze. Al die jaartallen, waar is dat goed voor? Tja, wat zeg je dan.

Vond ik vroeger ook, maar weet nu wel beter. Het is een deel van de verklaring waarom de dingen nu zijn zoals ze zijn. Geschiedenis geeft dus inzicht. In processen en relaties, in mensen en volkstammen, in legers en landen, in staat en kerk.

Het is eigenlijk een soort relativiteitstheorie. Je kunt dingen beter op waarde en impact schatten als je de geschiedenis van iets of iemand kent. Dus probeer ik ze dat alsmaar uit te leggen.

Erg succesvol ben ik nog niet geweest, want tegen Idols, popmuziek, msn’en en soduku is weinig opgewassen. Ik denk maar zo, de aanhouder wint. En probeer dit te larderen met verwijzingen naar Wikipedia en de fantastische geschiedenis-site van de VPRO en van de BBC (beiden als vaste link rechts toegevoegd) of de dagelijkse podcast van Willem Dijkhuis op BNR Radio aan te reiken (voor haar iPodje).

Dit, zou ik zeggen, is opvoeden. Toch?

Zoals Willem Dijkhuis zijn dagelijkse column (via website of iTunes) op BNR Nieuwsradio noemt. Overigens een klein pareltje geschiedenis in 2 á 3 minuten, elke dag. Of zoals George Harrison eens antwoordde op de vraag hoe belangrijk The Shadows in de geschiedenis van de popmuziek waren geweest: “Geen Shadows, geen Beatles”.

Afgelopen jaar nog kende Nederland een hype rondom de vaderlandse geschiedenis. Het werd een ware zoektocht naar onze identiteit met tientallen boeken, radio- en tv programma’s. En veel van wat wij Nederlanders blijken te zijn nú is verklaarbaar, beredeneerbaar vanuit het verleden. Eerlijk gezegd heeft het mij ook geprikkeld deze wijsheid of waarheid te accepteren, zowel op het werk als privé. Kijken, voelen en denken gaat beter.

Met meer oog voor geschiedenis dus stuitte ik afgelopen week op de nieuwe History-site van de BBC, Ik denk dat dit klasse is. Een geweldig naslagwerk. Op vele manieren is de geschiedenis benaderbaar: tijdlijnen, thema’s, volkeren, feiten en natuurlijk ook gewoon jaartallen. Dat kunnen ze toch wel érg goed, die Engelsen. Bravo!