Wat is dit? Hoor ik het goed? Na de reclamespot “Kip, het meest veelzijdige stukje vlees” het bijzinnetje:”Campagne gefinancierd met steun van de Europese Gemeenschap”. Waarom? Willen zij dat ik geloof dat kip goed voor me is? Wordt de reclame gesteund om mij ervan te overtuigen om vooral meer kip te eten onder het “mom” van veelzijdigheid? Steunt de Europese Gemeenschap meer van dit soort reclames? Is de belastingbetaler hier belanghebbende? Betaal ikzelf indirect mee aan deze reclame?

Wat in hemelsnaam heeft de Europese Gemeenschap hiermee van doen, denk ik. Ik kan de match niet leggen. Hier schuilt een vreemde wereld achter. Mijn belastinggeld naar een reclamespotje! Niet mee eens. Absoluut niet.

Ik heb net even zitten “googelen”, niet te verwarren met goochelen, en kom uit bij weblogger Jeroen van Dommel op het Weblog Den Haag van de NOS. Eén van de weinige weblinks die aansnijdt wat ik voel. De rest onderstreept de veelzijdigheid en vooral kip.

Zo zit het dus: een “stukje kippromotie”, georganiseerd door Productschappen Vee, Vlees en Eieren, meebetaald voor 2,5 miljoen door de Europese Unie. Oef. Van de andere kant moet het niet zo eenvoudig zijn geweest om deze reclame goed in beeld en geluid vast te leggen en het allemaal kostbaarder zijn geworden dan aanvankelijk was voorzien. Een stukje subsidie kan dan geen kwaad. Of ben ik nu te cynisch?

Hebben wij het over de rechten van de mens?!*&%@ Het merendeel van de kippen leeft volgens mij in erbarmelijke omstandigheden. Ja, ja, ik weet dat ik dingen los moet zien van elkaar! Maar toch ben ik perplex. Is dit bestuur, cultuur, samenleving, wetenschap, economie, management, filosofie, natuur, Europa. Deze reclame valt in alle categorieën. Om stil van te worden.

Als het woord “graal” opduikt, dan komt het ridderbloed vanuit mijn kinderjaren (Ivanhoe!) weer boven. Direct. Het ligt blijkbaar aan de oppervlakte. De heilige graal van het managment is nu gevonden door… André de Waal, academisch directeur van Center for Organizational Performance. Deze week in Managementteam.

Trekt natuurlijk direct mijn aandacht. Zeker na een dag intensief bijeenzijn met afdelingshoofden en directeuren, met vele invalshoeken op weg naar verbetering. Ja zeker. Waar ligt nu het geheim van succes volgens De Waal? Hij noemt vijf kenmerken van succesbedrijven:
1. hoge kwaliteit van het management
2. open en actiegerichte cultuur
3. langetermijnoriëntatie
4. verbeter- en vernieuwingsdrang
5. hoge kwaliteit van de medewerkers

Factoren die in de literatuur vaak worden benadrukt, zegt hij, zoals de strategie en organisatiestructuur, blijken geen onderscheidende rol te spelen. Goed om te weten. Sta je dan met je competenties.

Een deel daarvan is er al binnen ‘mijn organisatie’. Niet alles. Zeker niet. Het bericht scherpt mijn geest na een dagje buffelen. Waar is de factor “cultuur”, vroeg ik mij af. Of misschien gewoon maar eerst even lezen.

Opmerkelijk dat het eerste bedrijf in de wereld (in Kuala Lumpur) nu afziet van het invoeren van een shared service centre. Vanwege de mogelijkheid van de vogelgriep. Dus mensen niet op één plek. Dat maakt het bedrijf uiteindelijk kwetsbaar. Over spreiding van risico’s gesproken! Een voor mij nieuwe invalshoek. Oef.

In het rijtje van de groten der aarde zoals Albert Einstein en John Nash, staat naar mijn zeer bescheiden mening ook Peter Drucker. Vandaag sprak de manager-guru via een podcast van Businesweek die op is zoek naar verdere uitbouw en adstructie van zijn managementbenadering. Hij overleed begin november vorig jaar.

Hij is de vader van het moderne management, de analyticus die zeer goed gekeken heeft naar het systeem “organisatie”, volgens Businessweek de uitvinder van “management”.

Over een idol gesproken. Dit is er een. Dit vraagt om een sabbatical. Maar dat zal tussen de bedrijven moeten, vrees ik.

Vandaag met Prof. dr. Nico Nelissen voor de West-Brabant Academie het thema leiderschap verzorgd. Leuk én een eer om dit college van een topwetenschapper op het gebied van leiderschap en leidinggeven aan te mogen vullen met ervaringen uit mijn West-Brabantse en persoonlijke praktijk.

Samen in de auto op weg van Steenbergen naar Roosendaal zien we laagscherend over het land twee knobbelzwanen (Cygnus olor) in gestrekte vlucht. Prachtig gezicht. De reclame heeft zijn werk gedaan. Ik denk aan een bekende luchtvaartmaatschappij.

Zwanen zijn hun eigen verkeersleiders, no doubt about it. Zij vliegen zonder te crashen de hele wereld over. Indrukwekkend. Over leiderschap gesproken, zegt de ecoloog in mij.

De foto heb ik van de fantastische fotosite van Victor Bos.

Wie is de whale rider in de regio. Houdt de voeten op de grond, denkt en handelt vanuit de roots, vanuit de genen van de regio, de identiteit, de basis.

Ja, soms worden we opgetild en drijven een eind met de golven mee. In de euforie, in het geloof. Het brengt ons op nieuwe plaatsen. Mooi. Maar toch is het goed op zijn tijd grond onder de voeten voelen.

In de film Whale Rider proberen de Maori’s (Māori) de vezels van hun oude cultuur te bundelen tot één touw. Dat touw verbindt hen met hun oorsprong, hun voorvaderen, hun afkomst en de oorsprong waaruit zij geworden zijn wie zij zijn. Belangrijk dus, dat touw.

Het wordt tijd voor het touw. Wie is bij ons de whale rider?

Tony Blair verliest in het Lagerhuis. Historisch. Heel Britain analyseert, alle media vinden wat, ontploffen, 1001 meningen, visies et cetera dat het gedaan is met de leider Tony Blair. Fenomaal rolt de hele natie over dit feit heen. Is verward. Draait. Alle local heroes spuwen hun opgekropte emoties en zien hun kans schoon na jaren van in de schaduw leven. En wat zegt de Schot Blair (Edingburgh, bijnaam: Teflon Tony, omdat niets aan hem blijft plakken) en dat vind ik nou historisch, cool en heel zelfverzekerd: het is beter het goede te doen en te verliezen dan het verkeerde en te winnen.

Alleen een echte leider kan zoiets zeggen. Het lijkt geen poker. Het is volgens mij pure strategie. En vanuit die invalshoek is het klasse. Bovendien is het ijzersterk, omdat zo’n uitspraak referreert aan alles wat wij in ons persoonlijke leven dagelijks doen. Hij maakt zich dus als persoon met één zin zichtbaar en geloofwaardig. De marketing van een leider. En de natie maar praten.

Om de beroemde woorden van een Roosendaalse bestuurder te gebruiken: touw geven… veel touw. Ik hoor het Blair denken.