Wat een rijbewijs al niet kan doen. Je rijdt ontzettend graag, kent alle ins en outs van alle borden en tekens in het verkeer, je corrigeert je vader aan de lopende band als hij achter het stuur zit (toch rijd ik niet zo slecht), je haalt je examens in één keer, je moet dan nog 5 dagen wachten. En dan vandaag? Yes, het rijbewijs. Je zet de stap naar mobilititeit, naar kortere reistijden, psychologisch lekker dichtbij, naar bereikbaarheid.

Mijn dochter Michelle zet de stap vandaag waar vorige generaties een lifetime over gedaan hebben. Naar zelf-verplaatsbaarheid, auto-mobiliteit en als ik haar mag aanvoelen naar vrijheid en daarmee naar volwassenheid. Mooi, mooi. Het is een geluksbeleving pur sang: geluk om het rijbewijs. Een nieuw leven begint.

Vandaag zijn we kampioen geworden. En hoe! Wat is er mooier dan de oprechte en heerlijke vreugde van deze meiden, dit geweldige team. Het was mij een eer om, samen met Toon, jullie te mogen coachen.

Vorige week ben ik weer in Zwitserland geweest, nu met de kinderen. De schoonheid van de Jungfrau met zijn 4158 meter neemt toe met de jaren. Naarmate je ouder wordt lijkt het genieten alleen maar toe te nemen. Het is goed weer en het voelt goed om weer in dit zo vertrouwde deel van de wereld te zijn. Mijn vader zei altijd dat het ons vakantie land was. Inderdaad, met mijn zevende liep ik daar al rond. Ja, ergens in 1961. Oef!
De sneeuwgrens ligt nu nog zeer laag (ander onderwerp). Op de noordhellingen op zo’n 1700 meter. Met mountainbiken stonden Ludo en ik op 1800 meter in zo’n een halve meter sneeuw. Cool!

Janus Verswijveren is niet meer. Hij was een man naar mijn hart. Een ikoon van mijn bakermat, Halsteren. Gesneden uit hetzelfde hout aan de rand van zee en klei, van land en water. Verweven langs vele draden.

Vandaag heb ik afscheid genomen van een prachtmens. Zittend naast Kees, Broer en Ad ben ik in het hart van mijn oorsprong. Indrukwekkend thuisgevoel, indrukwekkend afscheid, gewoon om wie hij was en wat hij voor mij betekende.

Wat is er mooier dan dat. De start van een nieuw leven. Vanaf scratch je eigen leven opbouwen in een nieuwe stad. Zonder de supervisie van die lastige ouders het vrije leven in. Ja, vandaag eigenlijk is de start. Na een aanloop van weken zijn we vanmorgen naar Utrecht getogen om het werk af te maken. We hebben we de laatste snok gegeven, de kamer afgeschilderd en de vloerbedekking gelegd.

En in de anonieme kamer in een onbekende straat in een huis met nieuwe mensen brengen de eigen spulletjes direct het thuisgevoel. Dat is wonderlijk. Een grensvlak, zo’n moment, waarop je de werkelijke waarde van sommige spulletjes alleen kunt zien. Alleen dan.Niet eerder, niet later. Nu.

Er wordt vandaag in feite een grote stap gezet, groter dan alle gewone momenten bij elkaar. Een gewone dag die zomaar de geschiedenisboeken ingaat. Na een dagje klussen met het zweet op de rug, rijd ik aan het eind van de middag naar huis: moe, voldaan, maar toch ook alleen. Renée blijft in Utrecht. Haar kamer inrichten, haar nieuwe thuis scheppen. Het was een bijzondere dag.

Speelde gisteren zelf even mee in de introductie van de film Love Actually. Nu niet op het Heathrow Airport maar op de prachtige nieuwe Flughaven Düsseldorf. Zoals Hugh Grant concludeert bij de beelden waarbij mensen elkaar in de armen vliegen: love is actually all around. Het is een “timeframe” om iemand weer in je armen te sluiten die van de andere kant van de wereld komt gevlogen. Eén om in te lijsten.

Pas toen ik naast de tekenaar zat vanmiddag en zijn toewijding en concentratie bij het portretteren van mijn dochter voelde, ervoer ik de rust van Montmartre. De magische hand van Jean Paul tekent haar ogen zoals ze ook daadwerkelijk zijn, nee sterkers zoals zij de wereld inkijkt. Kan hij haar wezen zo snel doorgronden, vraag ik me af.

Montmartre, het kleine kunstenaarspleintje nabij de Sacre Coeur. Stampvol toeristen, alle talen, a place to be, stromen van burgelijke nieuwsgierigheid, maar ook in interesse en enthousiasme van kenners en liefhebbers en vooral van handel en verkoop. Druk, druk, druk.

Maar toen we eenmaal zaten verdween alle hectiek en stroom en leek het alsof we alleen met z’n drieën zaten onder de koele schaduw van het lover van dat mooie en eenvoudige pleintje in Parijs. Een pleintje zoals een pleintje hoort te zijn: een aangename ontmoetingsplek.

Torre Eiffel, originally uploaded by Sabor*.

Louise en ik zwerven door Parijs. Een stad vol leven, bruisend in allerlei opzichten. Voor haar de eerste keer maar ik heb de indruk dat ze zich goed thuisvoelt hier. Het lijkt het centrum van de wereld. Mensen van alle nationaliteiten kruisen ons pad. In goede harmonie lijkt het.
Temperatuur prima. Ik dacht eigenlijk een stad met altijd mooi weer. Maar niets is minder waar: het was gisteravond ook een stad met een moesson. Met bakken dus en met de zwoele temperatuur had het veel weg van de tropen. Maar onder de bordeauxrode luifel is het met een glas Brugs Blanche goed toeven. Wel heel apart.

Ik zou zeggen, dit is vakantie en besef dat het dat ook is. Langzaam loslaten nu dat volle jaar met zoveel dingen om ruimte te maken voor de nieuwe en bijzondere dingen die komen gaan…

Deze krachtig slogan is van Nokia©. Ik leen hem even, omdat het exact duidt waar ik zo heel de dag mee bezig ben en met mij vele collega’s van mij.

Ja daar word ik me steeds meer van bewust, zowel binnen Nederland als Europe. Er wordt over geschreven, gebatteerd en onderzoek naar gedaan. Onder vakgenoten hangt een gevoel van revival of sterker renaissance in de lucht. Het vak gemeentesecretaris, citymanager, Stadtdirektor komt meer en meer in beeld als stabiliserende faktor tussen de wereld van centrale politiek, lokaal bestuur, een zich rap ontwikkelende samenleving en de wereld van de professionals.

Boeiend om van een stoffig, juridisch en ambtelijk imago te groeien naar dat van “connecting people”. Ik weet het en voel het elke dag. Het is intensief, maar een voorrecht.

Wat ra

Is het de leeftijd, gewoon een gedachte of een zachte aandrang tot doorontwikkeling. Of gewoon een manier om te schiften in de dichte stroom van gebeurtenissen om mij heen. In elk geval is er de behoefte op zoek te gaan naar de kernwaarden. Ja natuurlijk zijn er de haast universele, rechtvaardigheid, vrijheid, echtheid, gelijkheid en laat ik zeggen broederschap. Maar waar zitten de aandrijfasjes en -wieltjes in mijn hoofd. En ik moet zeggen, ik loop daar nu al weken over te piekeren en te peinzen. Het is niet zo eenvoudig.

Het is even spitten. Wat ik in elk geval ontdekt hebt is dat het hier van binnen gevoed lijkt te worden door semantische differentialen en door affiliatie. De semantische differentiaal is een asje waarover je gevoelsmatig schuift tussen twee waarden, bijvoorbeeld goed-slecht en sterk-zwak. En affiliatie is eenvoudig gezegd de mate van betrokkenheid bij iets of iemand.

En dat is ook al een ontdekking. “De wijsheid komt met de jaren”, zeggen ze wel eens. Deze zoektocht is een klein beetje in de richting. Aan de slag verder… Laat ik zeggen dat het een uitdaging is, omdat ze ook wel eens zeggen “je bent nooit te oud om te leren”. Fijn om over die “wetenschap” te beschikken.