Parijs-Wenen-Boedapest-Boekarest-Istanbul. Nu hoofdsteden van landen, behorend tot volledig, half of nog niet tot de Europese Unie. Tussen 1883 en 1940 synoniem voor “Oriënt-Express“, de zeer luxe internationale treinverbinding, geliefd bij zakenmensen en de hoge en financiële adel, die “zich verheugde op het bijna onbeperkte comfort, op de exquise verzorging en op het boeiende amusement in het restauratierijtuig tijdens de lange rit”. Een “brand” op zichzelf. Mystiek overeind gebleven vanuit de nevelen van de 20ste eeuw.

Nu opnieuw tot leven gewekt door Maerklin. Hoge kwaliteit en zeer gedetailleerd. Met alle licht, rook en geluiden van uit die tijd, digitaal oproepbaar, tot het piepen van de remmen. Nostalgie herleeft. Wat zal ik doen? Alles staat in dozen…. Wat zal ik doen?

Vorige week ben ik weer in Zwitserland geweest, nu met de kinderen. De schoonheid van de Jungfrau met zijn 4158 meter neemt toe met de jaren. Naarmate je ouder wordt lijkt het genieten alleen maar toe te nemen. Het is goed weer en het voelt goed om weer in dit zo vertrouwde deel van de wereld te zijn. Mijn vader zei altijd dat het ons vakantie land was. Inderdaad, met mijn zevende liep ik daar al rond. Ja, ergens in 1961. Oef!
De sneeuwgrens ligt nu nog zeer laag (ander onderwerp). Op de noordhellingen op zo’n 1700 meter. Met mountainbiken stonden Ludo en ik op 1800 meter in zo’n een halve meter sneeuw. Cool!

Staand in Honfleur voor een eenvoudig huisje ontdek ik, met mijn neus op de details van deur en muur , de vele kleuren. Wat op het eerste oog, vanaf afstand, eenvoud uitstraalt is in haar wezen rijk geschakeerd en een bonte mengelmoes. Het zijn de kleuren van Normandië.

Door het Louvre lopend word ik opnieuw betoverd door de Hollandse Meesters. Tegenwoordig komen onze meesters uit Nederland maar toen in de 17de eeuw was het nog Holland dat de trom sloeg.

Natuurlijk ben ik er een beetje heen gegaan om de sereniteit van een echte Johannes Vermeer te voelen: de perfecte lichtinval, oog voor detail en vooral de enorme rijkdom aan kleuren (nieuwe kleuren, op basis van planten- en dierenextracten aangevoerd vanuit de hele wereld met de VOC).

Maar wat me opvalt in de collectie van het Louvre is de hoeveelheid (4 zalen vol met meesters) maar vooral ook de breedte van de collectie. Breed in de zin dat het er veel meesters zijn, Jan van der Heyden, Pieter de Hoogh, Jan Steen, Jacob van Ruisdael, Ludolf Bakhuizen, Jan van Goyen, Meindert Hobbema, Abraham Mignon, Adriaen van Ostade om er maar een paar te noemen. Maar ook divers in de onderwerpen en taferelen die zij beschilderen, van landschap tot bloemstuk en van zeeslag tot kantkloster. Een rijk perspectief.

Sta ik daar in het Louvre. En bedenk me dat wij tijdens de Gouden Eeuw de hele wereld bevoeren, met een krachtig netwerk van handelsroutes van Nieuw Amsterdam tot Nieuw-Guinea, met navigatie mogelijkheden (noord-zuid) waarover alleen toen de Nederlanders beschikten (Tomtom is ook een Nederlands merk, een gelijkenis?). Mag het allemaal pracht en praal zijn in het Louvre, de eenvoudige en soms kleine schilderijen van de Hollandse Meesters maken dit tot wat het is, een topcollectie. Geen vorm zonder inhoud.

Pas toen ik naast de tekenaar zat vanmiddag en zijn toewijding en concentratie bij het portretteren van mijn dochter voelde, ervoer ik de rust van Montmartre. De magische hand van Jean Paul tekent haar ogen zoals ze ook daadwerkelijk zijn, nee sterkers zoals zij de wereld inkijkt. Kan hij haar wezen zo snel doorgronden, vraag ik me af.

Montmartre, het kleine kunstenaarspleintje nabij de Sacre Coeur. Stampvol toeristen, alle talen, a place to be, stromen van burgelijke nieuwsgierigheid, maar ook in interesse en enthousiasme van kenners en liefhebbers en vooral van handel en verkoop. Druk, druk, druk.

Maar toen we eenmaal zaten verdween alle hectiek en stroom en leek het alsof we alleen met z’n drieën zaten onder de koele schaduw van het lover van dat mooie en eenvoudige pleintje in Parijs. Een pleintje zoals een pleintje hoort te zijn: een aangename ontmoetingsplek.

Torre Eiffel, originally uploaded by Sabor*.

Louise en ik zwerven door Parijs. Een stad vol leven, bruisend in allerlei opzichten. Voor haar de eerste keer maar ik heb de indruk dat ze zich goed thuisvoelt hier. Het lijkt het centrum van de wereld. Mensen van alle nationaliteiten kruisen ons pad. In goede harmonie lijkt het.
Temperatuur prima. Ik dacht eigenlijk een stad met altijd mooi weer. Maar niets is minder waar: het was gisteravond ook een stad met een moesson. Met bakken dus en met de zwoele temperatuur had het veel weg van de tropen. Maar onder de bordeauxrode luifel is het met een glas Brugs Blanche goed toeven. Wel heel apart.

Ik zou zeggen, dit is vakantie en besef dat het dat ook is. Langzaam loslaten nu dat volle jaar met zoveel dingen om ruimte te maken voor de nieuwe en bijzondere dingen die komen gaan…

Madrid wakes up, originally uploaded by cuellar.

Dit is wat ik van Madrid gezien heb. Met de landing een overview over de stad. Vervolgens met de taxi naar het hotel en twee dagen vergaderen. ’s Avonds met the bureau of UDITE eten en vooral veel bijpraten. Het is goed elkaar weer te zien. Overdag tal van initiatieven te bespreken, uit te lijnen. Nieuwe projecten, goede sfeer. Het begint te sprankelen binnen Europa.

Toch had ik ook rustig door de nieuwe parken willen wandelen, PRADO bezoeken, een rondrit door de stad, of wat me dichterbij de stad zou brengen. Was het nou Groningen of Madrid waar ik geweest ben? Gek gevoel dat zakelijke, ver weg van de echte wereld, zo mooi verwoord in de film Lost in Translation. Voelt zo. Geen Japans, maar Spaans.

Als je zo’n kans krijgt moet je hem pakken. Michelle vliegt vandaag naar Windhoek, Namibië voor een fantastische rondreis van drie weken. Het gevoel van de woestijn (Sossusvallei, Damaraland), het absolute vooroudergevoel (San), de reuzen van Etosha en de dolfijnen en pelikanen voor de kust van Swakopmund tot het natuurgeweld van de Victoria Falls.

Het is een “inprint” die nooit meer is weggaan. Zo helder nog. Het is een gevoel, een innerlijk tatoeage: Afrika. Voor mij 3 jaar geleden, voor mijn dochter iets moois wat komen gaat. Het is veel meer dan dat, een voorrecht.

Heb haar vanmorgen vroeg weggebracht. Afscheid nemen is nooit makkelijk, maar hoort erbij. Thuisgekomen zet ik de Airport Song van Magna Carta op en luister naar de strelende klanken met brok en koffie. “She should be leaving in the morning, On a plane bound for the sun…”, bestemming Windhoek.

Bak er niet veel van. Intrigeert me wel. De Turkse taal. Besluit om me erin te verdiepen, om na enkele dagen er vermoedelijk achter te komen dat het pad te complex is, omdat of tijd of mijn hersenen te beperkt zijn. Mijn woordenboek is de straat. Daar dus maar beginnen. Ik beschik niet over een Turks- Nederlands gidsje. Het Stop-bord zegt DUR. Dat is mijn eerste woord. DUR=STOP. Duidelijker kan het niet.

En grappig concluderen we met ons vijfen in de lift inmiddels staand dat max 4 kisilik, maximaal 4 personen moet beteken. Wij trots. Pas op onze hotelkamer kom ik erachter dat 5 meer is dan 4 en dat we dus gelukkig zijn bovengekomen. Oef, maar hebben wel weer een woord erbij. KISILIK=PERSONEN. Maar wat is het enkelvoud. Ach, dat komt wel. Morgen gaat de ontdekkingstocht verder.

Het eerst foldertje in de bus van Antalya naar Alanya gaat over de geboorte van de staat Turkije.

Dit staat op conto van Mustafa Kemal Atatürk.

Ik weet eigenlijk bar weinig van het land, merk ik en besluit volgende week maar eens verder te speuren op het web. Voor beginners is een aardige start.

Het is een land ontstaan uit de kruising, de blend van vele volkeren. En dat is heel boeiend. En haar oprichter kan nooit negatief in het daglicht worden gezet. Dat is per wet vastgelegd. Dat geeft aan hoe cruciaal hij is geweest. De binder.