Wat is dit? Hoor ik het goed? Na de reclamespot “Kip, het meest veelzijdige stukje vlees” het bijzinnetje:”Campagne gefinancierd met steun van de Europese Gemeenschap”. Waarom? Willen zij dat ik geloof dat kip goed voor me is? Wordt de reclame gesteund om mij ervan te overtuigen om vooral meer kip te eten onder het “mom” van veelzijdigheid? Steunt de Europese Gemeenschap meer van dit soort reclames? Is de belastingbetaler hier belanghebbende? Betaal ikzelf indirect mee aan deze reclame?

Wat in hemelsnaam heeft de Europese Gemeenschap hiermee van doen, denk ik. Ik kan de match niet leggen. Hier schuilt een vreemde wereld achter. Mijn belastinggeld naar een reclamespotje! Niet mee eens. Absoluut niet.

Ik heb net even zitten “googelen”, niet te verwarren met goochelen, en kom uit bij weblogger Jeroen van Dommel op het Weblog Den Haag van de NOS. Eén van de weinige weblinks die aansnijdt wat ik voel. De rest onderstreept de veelzijdigheid en vooral kip.

Zo zit het dus: een “stukje kippromotie”, georganiseerd door Productschappen Vee, Vlees en Eieren, meebetaald voor 2,5 miljoen door de Europese Unie. Oef. Van de andere kant moet het niet zo eenvoudig zijn geweest om deze reclame goed in beeld en geluid vast te leggen en het allemaal kostbaarder zijn geworden dan aanvankelijk was voorzien. Een stukje subsidie kan dan geen kwaad. Of ben ik nu te cynisch?

Hebben wij het over de rechten van de mens?!*&%@ Het merendeel van de kippen leeft volgens mij in erbarmelijke omstandigheden. Ja, ja, ik weet dat ik dingen los moet zien van elkaar! Maar toch ben ik perplex. Is dit bestuur, cultuur, samenleving, wetenschap, economie, management, filosofie, natuur, Europa. Deze reclame valt in alle categorieën. Om stil van te worden.

De Tijgermug krijgt kans op kans om zich in Nederland te vestigen. Het lijkt spelen met vuur bij de invoer van de bamboeplantjes (de muggen reizen mee in de containers waarin de plantjes vervoerd worden), die ondanks verzoeken van “geleerden” niet in quarantaine hoeven. Het Ministerie van Volksgezondheid liet in 2004 weten de situatie niet zo ernstig te vinden dat nieuwe wetgeving nodig was of bijzonder maatregelen nodig waren. In 2001 werd evenwel in Canada de import van de bamboesoort al aan banden gelegd om te voorkomen dat de mug zich verder verspreiden. Hij brengt virussen over die knokkelkoorts of gele koorts kunnen veroorzaken (bron: Vara’s Vroege Vogels).

De een zeg valt wel mee, de ander wil maatregelen, of wil blijven importeren en winst maken, wil nader onderzoek, wil de handel aan banden, wil wetgeving, wil controle, wil het nog aanzien. De hele economische keten bemoeid zich ermee. Ons ecosysteem wordt evenwel opgezadeld met een soort, die het op de kop kan zetten. Het lijkt erop dat de tijgermug in Nederland tussen de mazen van het net doorglipt.

Nederlanders zijn onbeleefd, zo blijkt uit een onderzoek van de Wereldomroep onder de oud-vaderlanders, expatriats, of in het kort expats. Ander onderzoek wees uit dat Nederlanders arrogant en vooral zelfingenomen zijn. Wellicht dat deze eigenschappen in elkaars verlengde liggen. Zou best eens kunnen. Het houdt zonder meer in dat we letterlijk in strijd met de wellevenheid zijn of handelen.

Om het op zijn goed Nederlands te zeggen zijn we dus een stelletje “onbeleefderikken”. Lijkt een germanisme, maar is het niet. Het is niet best dat “onbeleefd” in het imago van de Nederlander is geslopen. Of zat er al in, al die jaren, ook al in de VOC-tijd? Nu begin ik toch echt te twijfelen.

In elk geval: met de vakantie voor de deur iets waar we met z’n allen aan kunnen, nee moeten werken!

Leon de Winter zegt uitgeput te zijn en te stoppen met zijn weblog. Na jaren van hem dagelijks volgen zal dat voor mij wel even wennen zijn. Er valt een leegte. Ik ben gehecht geraakt aan zijn beeld op de samenleving.

In zijn toelichting, overigens met een gecomprimeerde (juist op zo’n grensvlak gebeurt het) analyse over samenleving, geloof, islam, terrorisme, wordt het me allemaal duidelijk.

Je bent 53, wil, nee moet weg uit de nieuwsstroom, tijd voor reflectie en vooral tijd voor hen die je lief zijn. Een moedig en wijs besluit. Maar toch zal ik hem missen. Zeer.

Businessweek komt met de laatste update van de top 100 van brands/merken. Interessant zijn de analyses eromheen. Zij vertellen het verhaal van de samenleving en alle ontwikkelingen daarbinnen. Of beter wat mensen triggert om zich te binden aan een merk, waardoor deze binding ontstaat en wat deze te bieden heeft. Veiligheid? Een thuis? Identiteit? Stijl? Imago?

Indirect vertelt dit ons het verhaal over de staat van de samenleving. Derhalve een boeiend grensvlak. Deze top 100 beschouw ik dan ook als een spiegel voor en van de samenleving. Bestuurskunde en Marketing als twee nauw verbonden wetenschappen.

Gedrogeerde renners die toegeven, ploegleiders en ploegartsen die betrokken blijken te zijn bij het toedienen van. Het vat van EPO, een afkorting van Erythropoëtine, een haast dichterlijke aanduiding voor een hormoon als poort naar meer zuurstof, gaat open, wagenwijd. Een tourwinnaar die niet meer als winnaar wordt herkend.

Dat is nogal wat. Beetje bij beetje gaat het imago van de wielersport eraan. En meer dan dat. De “helden” vallen van hun voetstuk en met hen misschien ook wel de sponsors van de ploegen waarin zij fietsen. En meer dan dat wordt ook het imago geraakt van de landen waar zij geboren en getogen zijn. Wie zal het zeggen.

Hoewel velen zich tegen deze teloorgang van de wielersport verzetten, met inzet en nobelheid door de ware ridders van de weg, wellicht zij die wel integer of schoon blijken te zijn of misschien ook achteraf weer niet en natuurlijk de Mart Smeetsen van deze wereld die zich ongetwijfeld aangetast zullen voelen in hun professie. Of wisten zij er ook al van? Wie kan ik nog geloven?

De doofpot blijkt immens en veel groter dan gedacht. Wie wist er eigenlijk niet van? Ben ik de enige die dacht dat de wielersport zo mooi was omdat het over het echte leven gaat, over zuivere krachtsverhoudingen en slimheid hoe hiermee om te gaan? De wereld van Joop Zoetemelk en Eddy Merckx?

Ik heb het allemaal lang kunnen relativeren en keek alweer uit naar de Tour van dit jaar. Maar er lijkt iets geknapt van binnen. Het wordt allemaal anders, zo voelt het wel. Wijsheid komt met de jaren. Of blijkt dadelijk dat het allemaal toch anders was?

Ben begonnen in het boek “Critical Mass: How one thing leads to another” van Philip Ball. Voor een bèta-man als ik, kost die erin gaat.

Het boek verbindt mijn wetenschappen (wis-, natuur en scheikunde als basiswetenschappen, maar ook sociale psychologie en ecologie voor gevorderden in Wageningen) met die van de dynamiek van de samenleving. Ball zoekt, wikt en weegt welke modellen welke groepsprocessen in de samenleving zouden kunnen verklaren en daarmee kruipt hij in de huid van groepen en ín maatschappelijke processen. Het is de zoektocht naar wat er gebeurt daarbuiten. En gaat niet over één nacht ijs, maar levert een degelijk stukje wetenschappelijk werk. Het is in één woord fascinerend.

Geen soft sociologische benadering maar een holistische benadering zoals ook Leonardo da Vinci die had. De vergelijking voelt zo. Maatschappijwetenschappen in een nieuwe vorm. Geen loze aannames, ondeugdelijke analyses, maar een zorgvuldige benadering van de o zo complexe samenleving. Daar houd ik van. Voelt als een nieuwe meer indringende kijk op de wat er buiten speelt. Bestuurskunde lijkt plots een erg jonge wetenschap.

Net de canon van Nederland nog eens goed bekeken. Overstromingen zijn van alle tijden, maar overstromingen hebben ook Nederland gemaakt tot wat het is, al kan een land geen identiteit hebben, zeggen sommigen. Luctor et emergo: ik worstel en kom boven. Ik ben geboren in het dorp Halsteren een jaar na de ramp. Ik woonde in een wijk waar de straten de namen droegen van leden van het Koningshuis én van de helden die hun leven in deze ramp voor anderen gegeven hadden. Als klein jongetje waren het de eerste dingen die ik hoorde, waarover gepraat werd.  Het verlies van zovele mensenlevens, de kale, boomloze polders waar ik met mijn vader en moeder doorheen reed, de namen van de helden. Maar ook de angst bij opa en oma, die direct achter de dijk woonde. Het kon zo weer gebeuren. Daar dacht ik aan toen ik eergisteren het rapport Veiligheid tegen overstromen” las. Het Advies van de Adviescommissie Water (AcW), waarvan Willem Alexander voorzitter is. Een goed waterveiligheidsbeleid met een anticiperende visie, hoogte op de politiek en bestuurlijke agenda, zeker omdat de financiering van de veiligheid tegen overstromingen beter moet worden gewaarborgd. De laatste zin heb ik tien keer gelezen. Is het de nieuwe dreiging van het water?

Tja, dit is um dus. De canon van Nederland. De lijst, de wandkaart die in elk huis, op elk station, op elke school komt te hangen. Virtueel natuurlijk, maar wel tussen onze oren. Dit zijn wij en alles wat wij en al onze voorouders hebben meegemaakt tot wie we nu zijn. Dit is wat we behoren te weten. Het vormt onze identiteit. Van Hunebedden tot Europa. Van Willibrord tot Anne Frank. Markant. Lezen. Dat doe ik in stapjes en daarom plaats ik hem rechtsbovenaan bij mijn links, in de buurt van geschiedenis. Het is een Nederlandse tijdslijn. Niet onbelangrijk, maar dat is het dan ook. Als Europeaan zal ik zoeken naar de vertakkingen. Hard zoeken.

Ik dacht van de week: in welke samenleving leven we eigenlijk? Niet één keer maar diverse keren. Er gebeuren onverwachte en vreemde dingen. Debatten waarvan ik denk, daar gaat de kostbare tijd en energie.

De politiek die zijn eigen ruiten aan het ingooien is, onberekenbaar blijft en soms met echt wel de verkeerde dingen bezighoudt in mijn ogen, hoewel sommige geleerden zullen zeggen dat dát nu juist democratie is. Een “snok” van buitenaf lijkt nodig. Maar ja wie gaat er voor dit soort debatten nog naar de stembus. Een oktober of november-snokje. Oef, het lijkt vermaak geworden.

En nobele ridders op de fiets, tenminste daar ga ik in mijn onschuld altijd van uit, die letterlijk om vijf voor twaalf geloosd worden. Of is het de kwade genius die nu al jaren systematisch de Tour de France aan het kapot maken is om het tot tweederangs wielerkoers te degraderen. Een koers waar het om drugs, macht en geld draait en die inmiddels van zijn authenticiteit en echtheid beroofd is.

De Tour en de Nederlandse Politiek waren eens… Balkenende en Ullrich slikken namens velen de bittere pil. Missionair of demissionair, schuldig of onschuldig is slechts in de marge. De schade is aangericht. En die is groot.