Ik heb zojuist de NOS-documentaire over Foekje Dillema zitten kijken. Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik nog nooit van Foekje uit Burum gehoord had. Dat ze zo goed kon sprinten al helemaal niet en ook niet dat ze als favoriet voor Europees goud in 1950 ‘kaltgestellt’ zou zijn via een test op haar vrouwelijkheid, en zeker niet dat Jan Blankers hier achter zou zitten als hoofdtrainer. Of was het de KNAU, waar Jan hoofdtrainer was. Er gaat een wereld voor me open. Mijn klomp breekt.

In één keer valt Fanny Blankers-Koen van haar voetstuk als hét boegbeeld van Neerlands atletiek. Altijd in prestatie volledig onbesproken zoals Sjoukje Dijkstra, Ada Kok, Ard Schenk of Anton Geesink. Nu niet meer. Niet dat Fanny geen goede sportvrouw zou zijn. Ze lijkt ineens veel minder een supervedette. Er was immers iemand die sneller zou zijn geweest dan Fanny. Dat was het gevoel dat ik aan de documentaire overhield. Fanny ging met de eer strijken (drie maal goud), terwijl Foekje bij haar ouders thuis in Burum zat, zogenaamd ‘geen vrouw’ te zijn. Het lijkt van de categorie: de Hollanders die de Friezen te slim af zijn.

Het oordeel over de vrouwelijkheid van Foekje werd gisteren gegeven door de forensische wetenschap. Foekje was gewoon vrouw en had dus gewoon moeten starten. Punt.

Er is een website over haar. Een posthuum eerbetoon aan een groot sportvrouw.

In diverse overleggen van de week op kantoor kwamen we allemaal terug op de fantastische demarrage bergop van Ricardo Ricco. Hoe kan iemand met zo’n kracht wegspringen.

Simpele mannen die over simpele dingen praten, onder het genot van een kopje koffie. De schoonheid en vooral de power van gewoon ‘kracht’ bracht bij mij een soort prehistorische ontzag voor de man teweeg. Wauw!

Enkele dagen later ligt alles anders. Ricco op EPO betrapt, Ricco uit de koers, ploeg naar huis, renners ontstlagen, nader onderzoek, de sponsor trekt zich terug uit de wielersport. Moest even aan vorig jaar denken. De geschiedenis herhaalt zich, maar het goede nieuws is dat we nog scherper kunnen meten dan ooit tevoren en het peloton wellicht ’schoon’ wordt. Kan er weer man tegen man gereden worden. Jan Jansen tegen Herman van Springel!

… tegelijkertijd. Zo kopte het NRC na het beslissende doelpunt van Dennis Bergkamp tegen Argentinië.

Jaren geleden inmiddels, maar in mijn ogen samen met het doelpunt van Di Canio van West-Ham United (tegen Wimbledon, 2000, samen met Peter) het mooiste doelpunt ooit.

Daar moest ik weer aan denken nu Dennis Bergkamp bij The Gunners (zal geen toeval zijn) zijn afscheidswedstrijd krijgt die Dennis de tovenaar verdient. Morgen is het zover.

De tribunes van Highbury, het stadion van Arsenal, zullen oranje gekleurd zijn.

Ode aan deze prachtige voetballer.

http://jackkruf.files.wordpress.com/2007/12/lha20060110214701_1_tn.jpg
Lakeside 2006: dampende zalen, koele blikken, meelevende vrouwen, zinderende spanning, mooie overhemden, mooie tattoo’s, onehundredandeighty, de omhelzingen en het kapsel van Andy ‘The Viking’ Fordham. Wat wil een mens nog meer!

Mooie mensen, prachtige sport. Geen twijfel over.

George Best (The Belfast Boy) has died this afternoon. I am in Copenhagen today. Watching the BBC.

And all the news is about this wonderfull player. The whole nation seems to want to honour and to remember him.

Goal after goal, action after action, over and over and over again. The whole evening. I hear the commentators: brilliant, unexpected, fast, authentic, surprisingly, full of energy, technically superb, teamplayer…

This man is an icon. Nothing less.

He is the proud of the nation. Still.

Maybe more: the soul.