Le Sacre du Printemps

Het Nationaal Ballet voerde 100 jaar na de première de Ouverture uit onder choregrafie van Shen Wei en David Dawson.

Door Jack Kruf

Het is lente. Hoewel, het sneeuwt al twee dagen. Het is vandaag 50 jaar geleden dat Igor Stravinsky is overleden. Ik luister deze altijd naar Le Sacre du Printemps (De Lentewijding, 1913). Het geldt als één van de meest revolutionaire werken van de 20e eeuw. De kracht van de ontwaking van de natuur kan niet beter worden uitgedrukt, zeker op 3′ 34″. De première vond plaats op 29 mei 1913 in het Théâtre des Champs-Élysées te Parijs. De zaal dacht: “Wat is dit?”.

Het muziekstuk is, in tegenstelling tot de westerse traditie tot dan toe, gebaseerd op een strakke en dominante ritmische complexiteit. Tot deze avond diende het ritme om de muziek meer vorm en body te geven en niet andersom.

Op deze dag introduceerde Igor Stravinsky nieuwe concepten en sloeg in harmonisch opzicht nieuwe wegen in. Zowel de dansers van het ballet als de orkestleden hadden moeite met de ongewone ritmische accenten en de vele maatwisselingen. Voor sommige instrumenten had Stravinsky de partituur in een ongebruikelijk register geschreven, waardoor sommige zelfs praktisch onherkenbaar waren. Het duidelijkst is dat bij de fagotsolo waar het stuk mee opent. Zelfs kenners van de fagot dachten dat het een klarinet was. Muzikaal dus vernieuwend in velerlei opzicht. Dat gold zeker ook voor het door de legendarische Russische balletdanser Vaslav Nijinsky gechoreografeerde ballet.

De première veroorzaakte in 1913 een enorme rel. De toeschouwers overstemden de atonale, dissonante en ongebruikelijk ritmische compositie die Stravinsky voor de choreografie maakte. Het orkest kon niet verder spelen en de voorstelling moest worden onderbroken.

Wat is het Le Sacre du Printemps van 2019? Wat is nu het monument dat we nog niet zien. Welke vernieuwing van nu wordt verworpen als extreem, vreemd of niet passend? En zal blijken over 100 jaar een innovatie van de eerste orde te zijn geweest. Het is altijd spannend dit onszelf af te vragen en het heden door de bril van straks te beschouwen. De tijdmachine van Professor Barabas is nog niet zó doorontwikkeld dat we vooruit in de tijd kunnen reizen om het beeld van nu te ontdekken.

From Tree to Shining Tree

A forest can feel like a place of great stillness and quiet. But if you dig a little deeper, there’s a hidden world beneath your feet as busy and complicated as a city at rush hour.

In this story, a dog introduces us to a strange creature that burrows beneath forests, building an underground network where deals are made and lives are saved (and lost) in a complex web of friendships, rivalries, and business relations. It’s a network that scientists are only just beginning to untangle and map, and it’s not only turning our understanding of forests upside down, it’s leading some researchers to rethink what it means to be intelligent.

Produced by Annie McEwen and Brenna Farrell. Special Thanks to Latif Nasser, Stephanie Tam, Teresa Ryan, Marc Guttman, and Professor Nicholas P. Money at Miami University.

Listen

“Suzanne Simard:

The fungus has this incredible network of tubes that it’s able to send out through the soil, and draw up water and mineral nutrients that the tree needs.

Latif:

Wait. I thought, I thought tree roots just sort of did, like, I thought, I always imagined tree roots were kind of like straws. Like, the tree was, like, already doing that stuff by itself, but it’s the fungus that’s doing that stuff?

Jennifer:

Yes, in a lot of cases it is the fungus. Because tree roots and a lot of plant roots are not actually very good at doing what you think they’re doing.

Robert Krulwich:

She says the tree can only suck up what it needs through these — mostly through the teeny tips of its roots, and that’s not enough bandwidth.

Jad A.:

Wait. So, okay. So the fungus is giving the tree the minerals.

Robert Krulwich:

Yeah.

Jad A.:

What is the tree given back to the fungus?

Robert Krulwich:

Remember I told you how trees makes sugar?

Jad A.:

Yeah.

Robert Krulwich:

So that’s what the tree gives the fungus. Sugar.

Jennifer:

The fungi needs sugar to build their bodies, the same way that we use our food to build our bodies.

Suzanne Simard:

They can’t photosynthesize. They can’t take up CO2. And so they have this trading system with trees.”

Ode aan Sam

Net nieuw op de wereld. Sam. Ik ontmoet je voor het eerst op Oudejaarsavond 2018. Woorden komen niet, tranen wel en de Gigue van de Partita in D minor for solo violin (BWV 1004) van Johann Sebastian Bach danst door mijn hoofd. Deze muziek komt het dichtst in de buurt van mijn gevoel voor jou, mooie nieuw leven. Je bent een wonder. Welkom, lieve Sam. Een ode.