De hoogte van het witte schuim begint op 5 meter. Zo hoog dus stond het water. Vanaf dit punt loopt de Brabantse Wal over zo’n 250 meter op van 0 naar 10 meter +NAP.
Het koren op het land
Vertrek uit het geboorteland voor studie heeft geleid tot veel heimwee en verlangen. Vriend, studiegenoot en dichter Kees Wagtmans (1983) bracht dit gevoel zo prachtig onder woorden in het volgende gedicht:
Herfst in Halsteren
Is herfst in overal
Maar thuis als een verloren zoon
Is een seizoen in eigen huid
Bibliografie
Wagtmans, K. (1983). Herfst in Halsteren. In C.J.J. Wagtmans. Achttien Gedichten, Cantonese Boy Press, 1983, pp. 15.
Winter Woodland Birches
Het is een prachtig gestileerde expressie van bos in sneeuw. De berken en hun schaduw vormen een contrastrijk palette met sneeuw en het meer donkere bos erachter.
Mijn associatie is er met een inkomend president die haast kinderlijk de nieuwe boompjes neerzet alsof hij zijn verjaardagslijstje opstelt: Canada, Groenland, Panama, mensen eruit, mensen straffen, mensen vrijlaten, eigen rechtspositie opschonen, tarieven opleggen, desinformatie toestaan…
Hij denkt het bos te kunnen ‘maken’, niet wetend wat achter de heuvel ligt. Wie zal het zeggen. De wijsheid van het bos zelve zal spreken. De president staat er zelf midden in terwijl hij denkt van niet. Hij is zelf één van de boompjes. Het bos kent oerwetten dat individuen niet overleven, dat het altijd ‘samen’ is, een wereld gebaseerd op symbiose én dat voor list en bedrog maar beperkt ruimte is. De goede man is geen diplomaat, dat is nu nog eens duidelijk geworden na zijn one-man-show gisteren. Het is een schreeuwer in een héél groot bos. De wolven zitten klaar, denk ik dan.
Oude Beymoerpolder
De Oude Beymoerpolder in Halsteren, Geschilderd in een winters decor vanaf de Waterstraat. Het licht gaf het land een bijzondere gloed. Mooi zijn de lichte golvingen zichtbaar op de plaats waar de Brabantse Wal (hier +12 meter NAP) overgaat in het polderlandschap in de verte (0 meter NAP).
Laplanduil
De laplanduil (Strix nebulosa) is een imposante jager. Ik ben een fan van uilen én van bossen. De uilen heersten over de wereldwijde wouden, zo’n 62 miljoen jaar geleden. Mensen waren er toen nog lang niet (de eerste pas 300.000 jaar geleden). Nou ja, wat een kennisvoorsprong hebben de uilen. Respect alom.
Deze uil is een wonder van wijsheid, met meer dan uitstekend dag- én nachtzicht – hij kan als het ware door de sneeuw ‘heenkijken’, dit in combinatie met zijn perfecte gehoor – om zijn prooi diep onder de sneeuw te lokaliseren. Hij heeft klauwen die werken als bankschroeven. Die komen van pas. In de uitgestrekte en besneeuwde bossen weten zij wat te doen om te overleven en vooral hoe te navigeren. Een stille ode aan dit wonder der schepping. Deze nobele en wijze vogel, die rechtstreeks afstamt van de dinosaurussen.
Als ik hem zie denk ik altijd, wij mensen komen pas net kijken. Wij denken de wijsheid in pacht te hebben, maar wat meer respect voor het leven om ons heen zou ons sieren. Een mooie Kerstgedachte. Een persoonlijke ode ook.
Kruf Huyssons 