Berichten

Geplaatst op

De wijsheid van de Eik

Kruf, J. (2025). De wijsheid van de Eik [fine art print]. Breda: Privécollectie.

Deze week (op 12 februari 2025) werd mijn kleinzoon Jochem 3 jaar. Een groots moment voor een mooi en pienter manneke. Hij is voor mij verbonden met de wijsheid van het bos en van de oude eiken in het bijzonder. De bijnaam van kleinzoonlief is Duir, het Keltische woord voor eik, de toegang naar hogere wijsheid. Toen Europa nog volstond met eiken stond deze boom in het hart van en was de levensader voor de Keltische cultuur.

Deze wijsheid hebben wij wederom hard nodig gezien de dynamiek deze week op het Europese toneel, waarin de Verenigde Staten lieten zien hard op weg te zijn naar een dictatuur, net als Rusland. De geschiedenins nam een wending op Valentijnsdag 2025. Deze eiken werden deze week tevens symbool voor de wijsheid van Europa, het oude, diep gewortelde continent.

Het contrast van de onschuld en vrolijkheid van kleinzoon Jochem aan de ene kant en de grootheidswaanzin van Trump en consorten aan de andere kant kon niet groter zijn. Ik houd vast aan de wijsheid van de eik.

Geplaatst op

Scherphoekbandspanner

Kruf, J. (2026). Scherphoekbandspanner [fine art print]. Breda: Privécollectie.

De scherphoekbandspanner (Euphyia unangulata) is een mot uit de familie van de spanners (Geometridae). De Engelse naam is wat meer begrijpelijk: sharp-angled carpet moth. Een inspiratie voor een te weven tapijtje zou het kunnen zijn.

Deze mot zat thuis op de schuurdeur vorige week. Wat een pareltje. Hij kwam even uit zijn verblijfplaats, het aangrenzend gebied van bos, heggen en weilanden. Ik moest denken aan John Muir die eens zei: “When we try to pick out anything by itself we find it hitched to everything else in the Universe.” Dat geldt ook voor dit kleine en kwetsbare wezentje. Het is verbonden met het gehele ecosysteem van de aarde, “van de sterren en daarvoor bij ” (met dank aan Buzz Lightyear).

Het patroon van zijn vleugels is erg verfijnd en met heel veel verfstipjes nagebootst. Meer pretentie dan nabootsing heb ik niet. Geenszins. Het urenlange werk is een stille ode aan deze schoonheid.

Geplaatst op

Halsterse Dijk 1958

Kruf, J. (2026). Halsterse Dijk 1958 [fine art print]. Breda: Privécollectie.

Opwaaiende zomerjurken. Bij moeder achterop de fiets. Een mooie stralende zomerdag, op weg naar de Halsterse Dijk. Boterhammen met gebakken ei ertussen. Rijden door een lege Auvergnepolder, herstellende van de 1953-ramp.

Een dijk, waar het gras ontoegankelijk was. Dat was op het beton zitten. Met in de verte twee boegbeelden van Bergen op Zoom: de spiritusfabriek (‘daar werkt mijn opa!’) en de Sint-Gertrudiskerk (‘de Peperbus’). Nog weinig industrie, geen hoogspanningsmasten. In de verte de Brabantse Wal. En de natuurlijk de zee , de Oosterschelde, aan de voet van de dijk. Er waren nog geen Deltawerken.

Op basis van zwart-wit beelden van vader Ad Kruf opnieuw tot leven gebracht.

Geplaatst op

Kruisberg

Kruf, J. (2026). Kruisberg [fine art print]. Breda: Privécollectie.

De Kruisberg is een bijzonder gebied van agrarische bebouwing met langgevelboerijen te aan de oostzijde van Halsteren. Het voorhuis van één van deze boerderijen is net zichtbaar door de ochtendrijp. Het gebied is van grote historische waarde.

Duizenden malen ben ik hierlangs gefietst op weg naar de middelbare school in Bergen op Zoom. En elke keer was het weer een voorrecht om er doorheen te rijden.

Met de rijp op een vroege decemberochtend raken herfst en winter elkaar. Het wit-blauwe, koele schijnsel van de rijp ontmoet de warme tonen van de herfstbladeren. Het silhouet van de oude bomen met hun majesteuze takken zijn griliig en mystiek tegelijk.

Geplaatst op

Bos De Roovere

Kruf, J. (2008). Bos De Roovere [fine art print]. Breda: Privécollectie.

Waar het laaggelegen Halsters Laag aan de noordzijde van de Brabantse Wal plots overgaat in de hooggelegen zandgronden van de bossen nabij Fort de Roovere. Het is een afwisselend bosgebied, geaccidenteerd en biodivers. Een gebied voor avontuur en voor het openen van de schatkist van het bos. Het roze/lila van het vingerhoedskruid wijst de weg.

Het was ook hier dat ik in mijne jonge jaren vele wintercrossen voor A.C. Olympia heb gelopen. Zware parcoursen waren dat, vanwege de hoogteverschillen die moesten worden overwonnen. Korte runs naar boven, scherpe afdalingen. Mijn medailles bewaar ik nog steeds in een doosje… Mijn vader was er altijd. Hij was mijn trouwste supporter.