Geïnspireerd door mijn professor Roelof Oldeman – vele van zijn colleges heb ik mogen volgen en ik ben ook bij hem afgestudeerd – heb ik dit werkje gemaakt, direct na zijn overlijden.

De laatste jaren waren wij zeer goed bevriend. Er was bijna dagelijks contact. Vele gesprekken hadden wij, vele bezoeken aan het bos legden wij af. Vaak gingen onze gesprekken over de gewone dingen van het leven, maar steeds weer belandden wij in de mystiek van het woud, dat, indien met rust gelaten door de mens, liefst in ongereptheid, permanent onderweg is naar zichzelf.

Het werkje bestaat uit vele lagen, zoals ook het bos uit vele lagen bestaat. Een groene geordende chaos die zoals Roelof zei “het meest complexe ecosysteem op aarde is, dat leeft binnen het imperium van de zon“.

Alle leven begint immers met de fotosynthese, dat wonderlijke proces waarbij met zonlicht CO2, water en mineralen worden gesmeed tot de bouwstenen van het leven. Het bos is daarbij volgens Roelof het hoogst haalbare, dat de zon ons te bieden heeft. Zonder zon, geen bos. Een ode aan de zon, en mijn stille ode aan Roelof, de meester die mij zoveel geleerd heeft.