Vanaf de Dorpstraat rijd je het Mussengevecht in en tref je een pareltje van een huisje. Nummer 1. Zij waren de vroegere overburen van mijn ouders. Op basis van oude schetsen en foto’s van vader Ad Kruf, heb ik dit opnieuw geschilderd, dit met een historische knipoog. Een romantisch plaatje. Het is idylisch wonen in Halsteren..
Dit is het landschap waar mijn voorvaderen met -moeders en gezinnen hebben vertoefd op de zondagmiddagen, waar zij als kind hebben gespeeld en geravot, waar zij hutten bouwden en kattekwaad uithaalden. Het is de plek waar mijn opa Piet zijn drie kinderen Jan, Ad en Piet in een wasteil aan een touw over het ijs zwierde. Het zijn de Melanen te Halsteren. Het is de plek van honderden verhalen van mijn opa en mijn vader. Het was goed toeven daar.
Hier in een beeld uit de winter van 1967, dit op basis van schetsen en fotomateriaal van vaderlief Ad Kruf. Het is de mystiek van dit winters landschap. Het is thuis.
Op één van mijn wandeltochten in voorjaar en zomer van 2009 door de Auvergnepolder te Halsteren – na het toen recente overlijden van mijn vader – scheerde de Bruine kiekendief (Circus aeruginosus L.) over de rietvelden van het Lange Water. Was het mijn vader die mij wilde zeggen dat hij er nog was? Ik meende zijn stem te horen. Wij gingen samen vaak naar dit gebied. Het is een thuis. Wat een moment.
Wat een vogel. De Engelse naam van deze vogel past helemaal bij zijn vlucht: Western Marsh Harrier. Mijn hart ging sneller kloppen. De Auvergnepolder bergt een prachtig stuk natuur.
Als bosecoloog heb ik veel in het bos gebivakkeerd voor onderzoek. Deze groene oase rondom een min of meer ‘pleintje’ met drie eiken trof mij. Wat een rust en geborgenheid. De rest van de wereld is volledig buitengesloten. Het werk is gebaseerd op één van mijn tochten door het Zwarte Woud nabij Bad-Säckingen, gelegen langs de Rijn met aan de overzijde van de rivier Zwitserland. Mooie tijd, met prachtige bossen.
Vanaf de Brabantse Wal nabij de Spinolaberg (links), loopt het landschap glooiend af naar de Auvergnepolder. Op een najaarsdag deze impressie, waarbij industrie, de huidige verloedering van het landschap met gebouwtjes, paardeweitjes, stallen, prikkeldraad, paaltjes, hoogspanningsmasten, industrie er nog niet waren.
Het is heimwee naar de wandeling die ik met mijn overgrootvader Jan ‘de Kuper’ Kruf en mijn opa Piet Kruf, hier mocht maken in 1959. In de verte is ’t Scheld, de Oosterschelde. Het is een wandeling door het landschap van mijn dromen.
Kruf Huyssons 