Impressie Halsteren

Kruf, J. (2026). Impressie Halsteren. Breda: privécollectie.

Altijd ben ik geboeid geweest door het werk van Paul Cézanne (1839-1906), de impressionist. Zittend in de Auvergnepolder, voelt als thuis, heb ik zicht op Halsteren, het dorp waar ik geboren en getogen ben. Ik schilder met Paul in gedachten.

De Sint-Martinuskerk en de Sint-Quirinuskerk zijn boegbeelden op de Brabantse Wal. Zij verbinden de protestantse en katholieke werelden die aanwezig waren én zijn in de gemeenschap. Zij verbinden ook de geloofswerelden van mijn voorouders van mijn moeder, respectievelijk vader. Beide waren in ons gezin aanwezig, dit gecombineerd met een sterk humanistische zienswijze.

Halsteren is wat dat betreft een plek van overgangen, net als die van de hoge zandgronden en laaggelegen polders met klei en veen, van een leven langs de 0.0 NAP-meterlijn, van zoet en zout.

Halsterse Dijk 2009

Kruf, J. (2026). Halsterse Dijk 2009 [fine art print]. Breda: privécollectie.

Met de getijde-afsluting van dit deel van de Oosterschelde, door de aanleg van de Deltawerken en de verbinding tussen Rotterdam en Antwerpen, het getijloze Rijn-Scheldekanaal, is de Halsterse Dijk veranderd in een wijds zoetwaterlandschap met struwelen en ruigtevegetaties. De windmolens toornen hoog.

Ik was hier op 9 januari 2009, de dag waarop in de vroege ochtend mijn vader overleed. Terug naar de roots, terug naar de plek waar zoveel mooie herinneringen liggen. Het landschap is verstild wit. De molens staan bevroren in de diepe vrieskou. In de verte, boven de Brabantse Wal dienen sneeuwbuien zich aan.

Op weg naar de Oud-Glymespolder

Kruf, A., & Kruf, J.(2026). Op weg naar de Oud-Glymespolder. Breda: privécollectie.

Een oude foto van vaderlief, Ad Kruf, genomen op een van zijn tochten, hier tussen Oud-Vossemeer en de Oud-Glymespolder, te Halsteren / Lepelstraat, heb ik in verschillende stappen opnieuw tot leven gebracht. Met natuurlijk een persoonlijke inkleuring. Ik schat de oorspronkelijke foto rond 1958.

Bloemrijke bermen, korenvelden. Het uitgestrekte polderlandschap verbindt Noord-Brabant en Zeeland. De populieren in de verte staan op het eiland Tholen. De Eendracht – nu het drukbevaren Rijn-Scheldekanaal – is niet zichtbaar maar wel aanwezig op deze foto. En nog geen hoogspanningsmasten die dit prachtige landschap doorsnijden.

De Nar

Kruf, J. (2025) De Nar. Breda: Privécollectie.

De nar. Hij is onmisbaar omdat hij voor vrolijkheid zorgt en tegelijkertijd ons de spiegel voorhoudt. Van de nar kunnen we die hebben. De nar hebben we nu meer nodig dan ooit. Hij is de kernfiguur van deze tijd.

Deze prachtige nar uit het Krabbegat (gemeente Bergen op Zoom), als pars pro toto en als metafoor voor reflectie, zou in deze tijden van onvrede, rumoer en oorlog wat meer onze leidsman mogen worden. ‘Agge mar leut et’ is natuurlijk de leuze op momenten zoals vastenavend (carnaval) waarin de nar naast Prins en Steketee – het typische en vrolijke hoofd van de vastenavendpolitie – de hoofdrol opeist. De nar – in tijden van vasten en verinnerlijking – biedt daarbij de mogelijkheid tot zelfreflectie. Hij is eigenlijk een ‘cadeautje’ van formaat.

De nar wordt altijd toegelaten in de eigen inner circle van kwetsbaarheid, onzekerheid en angst. De nar kan en mag alles zeggen en doen zonder dat het confronterend of kwetsend is. De nar is essentieel voor het vinden en behouden van de eigen balans in het leven. Iedereen – persoonlijk, zakelijk en organisatorisch – zou zijn of haar nar moeten hebben. Dat zou ons steviger in onze schoenen doen staan en onze voeten op de grond doen brengen.

Niet alleen natuurlijk is de nar belangrijk voor ons – gewone burgers – meer nog de verantwoordelijken die wij hebben gekozen om onze dorpen, steden, provincies en landen te besturen. Een goede spiegel is goud waard. De nar is mijn man.