Vanaf wat nu landgoed De Hertgang is, is er dit zicht op de Spinolaberg – genoemd naar de veldheer Ambrogio Spinola – te Halsteren. Ik sta boven op de Brabantse Wal. Beneden mij ligt de Auvergnepolder en nog verder weg de Oosterschelde. Er was hier nog geen industrie. Het is een vergezicht dat voelt als heimwee. De bloemrijke en biodiverse weiden zijn een sier voor het oog. Een kerkuil foerageert en vliegt geruisloos en laag over het land.
Het is dat bijzondere, wat mij moeder zei, kort voordat zij overleed: ‘Ik ga terug naar de natuur.” Wij hebben haar as uitgestrooid in de Oosterschelde, daar waar zij is opgegroeid en heeft geleefd (Bergen op Zoom, Sint Maartensdijk en Halsteren).
Op de grijze basaltblokken van de dijk hebben gele korstmossen zich gevestigd. Korstmossen, die bijzondere symbiotische levensvorm van algen en schimmels. Het is alsof mijn moeder vanuit de zee aan land is gekomen. Zij is terug, in dit nieuwe leven.
Rond 1633 dit zou het zicht kunnen zijn. Vanaf de Dorpstraat/Kromstraat, zicht op het gemeentehuis van Halsteren in haar eerste bouw en de Sint Martinuskerk erachter. Er was toen direct zicht op de Oude Beijmoer, de plaats waar de Brabantse Wal via een stroomdal (ontstaan in de ijstijd in de toenmalige toendra, waar met smeltend water in de zomer het brede dal uitschuurde).
Op deze koele avond in Zeeland, legde ik dit bijzondere kleurenpalette vast: het overweldigend warme oranje van net na de zonsondergang en het koele grijs van het zand. De zee is kalm en gaat slapen.
Tot het begin van Middeleeuwen had de zee nog vrij toegang totaan de Brabantse Wal bij Halsteren. Vanaf de hooggelegen zandgronden moet rond het jaar 500 een uitgestrekt schorrelandschap te zien zijn geweest.
De eerste bedijkingen ter plaatse kwamen pas zo’n 700 jaar later aan het begin van de 13e eeuw. En de Auvergnpolder, die is weer zo’n 500 jaar later ontstaan, in 1692. Dit prachtige getijdenlandschap ging ons vooraf. Een persoonlijke impressie.
Kruf Huyssons 