
Solitude



Het is bijna een foto, maar nee, toch erg realistisch geschilderd. Shishkin laat ons zien hoe het wezen van het bos beetje bij beetje wordt aangetast. Boompje hier, boompje daar. Zo hebben de meeste primaire bossen op aarde het loodje gelegd. Het beeld oogt romantisch, maar is voor het bos een drama.
Als de samenleving op een bos lijkt, systemisch, het geen is, dan zijn vergelijkingen met het huidige politieke landschap snel gemaakt. Een schilderij als reminder van het belang van het grotere geheel, letterlijk. Biodiversiteit en resilience zijn een groot goed.

De hoogte van het witte schuim begint op 5 meter. Zo hoog dus stond het water. Vanaf dit punt loopt de Brabantse Wal over zo’n 250 meter op van 0 naar 10 meter +NAP.

Vertrek uit het geboorteland voor studie heeft geleid tot veel heimwee en verlangen. Vriend, studiegenoot en dichter Kees Wagtmans (1983) bracht dit gevoel zo prachtig onder woorden in het volgende gedicht:
Herfst in Halsteren
Is herfst in overal
Maar thuis als een verloren zoon
Is een seizoen in eigen huid
Bibliografie
Wagtmans, K. (1983). Herfst in Halsteren. In C.J.J. Wagtmans. Achttien Gedichten, Cantonese Boy Press, 1983, pp. 15.
Hoe het bos kan worden waargenomen met een bijzonder kleurenpalette. Het brengt koud én warm samen, maar ook water en vuur, abiotisch en biotisch, dood en leven. Met de enorme branden in Los Angelos krijgt dit werk voor mij een metaforische betekenis van de kwetsbaarheid van het leven.