Stichting Civitas Naturalis werd opgericht op 10 juli 2020 door Professor Dr. Ir. Roelof A.A. Oldeman en Ir. Jack P. Kruf Huyssons met als doel ‘bevordering van een holistische en silvologische* benadering van ontwerp, inrichting, management en besturing van publieke waarden en hun organisaties door middel van de bevordering en deling van kennis in de meest brede zin.’ Systeemdenken staat daarbij centraal: een tweejaarlijkse Oldemanlezing en een raamwerk voor diagnose CINTONE, een acroniem van CIvitas Naturalis TONE.
Stichting Civitas Naturalis was founded on 10 July 2020 by Professor Dr. Ir. Roelof A.A. Oldeman and Ir. Jack P. Kruf Huyssons. The organisation’s mission is to promote a holistic, silvological approach to the design, establishment, management, and governance of public values and their organisations, and to disseminate knowledge on these topics. Systems thinking lies at the heart of its activities. This includes a biennial Oldeman Lecture and the CINTONE diagnostic framework, an acronym of CIvitas Naturalis TONE.
In het CINTONE-logo hebben we een eerste reeks organisaties of gemeenschappen geselecteerd die aanwezig zijn in het publieke ecosysteem. Ze zijn gegroepeerd in families van kleuren, aangezien er tienduizenden actief zijn. Kleuren helpen om de (bio)diversiteit te visualiseren. De negen families zijn dagelijks in het nieuws. Alle kleuren vallen binnen het Pantone Color Matching System voor standaardisatie, drukwerk en reproductie. Voor spel, expressie en groepsprocessen komen ze overeen met de LEGO-standaard voor bouwstenen. Beginnend linksboven en vervolgens met de klok mee:
- Rood: burgermaatschappij, gemeenschap.
- Paars: gekozen volksvertenwoordiging, wetgevende macht.
- Blauw: openbaar bestuur en haar organisatie, de uitvoerende macht.
- Lichtblauw: werkend met of voor een openbaar bestuur, parastatale instelling, verbonden partij.
- Groen: natuur, een concreet milieu- of ecologisch gebied.
- Lichtgroen: wetenschappelijke organisatie, universiteit.
- Geel: bedrijfsorganisaties, bedrijven.
- Oranje: niet-gouvernementele organisatie, stichting of vereniging.
- In het midden Grijs: juridische instelling, rechterlijke macht.
In the CINTONE logo, we have selected a first set of organisations or communities present in the public ecosystem. They are grouped into families by colour, given that tens of thousands are active. Colours help visualise the (bio)diversity. The nine families are daily in the headlines of the news. All colours are within the Pantone Color Matching System for standardisation, print, and reproduction. For play, expression, and group processes, they match the LEGO standard for bricks. Starting left above and then clockwise:
- Red: civil society, community.
- Purple: elected council, legislative power.
- Blue: government with a governing council and its organisation, the executive power.
- Light Blue: • linked to, or working with or for, the government, parastatal.
- Green: nature, a concrete environmental or ecological area.
- Light Green: science organisation, university.
- Yellow: business organisations, companies.
- Orange: non-governmental organisation, foundation, or association.
- In the middle, Grey: legal institution, judicial power.
De inspiratie voor dit initiatief is gelegen in de werking van het meest complexe natuurlijke ecosysteem op aarde, die van het bos. De overtuiging is er dat het bos ons veel kan leren over de besturing van het systeem van stad en samenleving. In het bijzonder bleek uit bevindingen in de praktijk van ‘city management’ dat de hier aanwezige componenten (organisaties zijn de organismen), structuren en processen ook hier binnen één ecosysteem kunnen worden beschouwd, waarbij rollen en relaties bepalend zijn voor balans, diversiteit en veerkracht.
This initiative is inspired by the workings of one of the most complex natural ecosystems on Earth: the forest. It is believed that forests could teach us much about managing urban and societal systems. Findings from the practice of ‘city management’ in particular showed that the components, structures, and processes present here can also be considered within one ecosystem, where roles and relationships determine balance, diversity, and resilience.
Het bos is één van de meest complexe ecosystemen op aarde. Het kan ons veel leren over de besturing van stad en samenleving. Misschien worden we weer verliefd op waar we vandaan komen. We kunnen zoveel beter, als we ons het bos herinneren. - Jack P. Kruf Huyssons
The forest is one of the most complex ecosystems on earth. It can teach us a lot about the governance of the city and society. Maybe we fall in love again with where we come from. We can do so much better if we remember the forest. - Jack P. Kruf Huyssons
CINTONE is in de eerste plaats ontwikkeld voor het diagnosticeren van levende gemeenschappen. Het is geïnspireerd op bestaande methoden gehanteerd in natuurlijke (bos)ecosystemen. Bij deze benadering begint het diagnostische proces doorgaans met een specifiek vraagstuk of probleem dat aandacht vereist, namelijk de publieke waarden die moeten worden behouden, hersteld of gecreëerd. De eerste vraag in elk navigatieproces is: ‘Waar bevinden we ons?’ Dit raamwerk kan voor dit doel nieuwe vormen van begeleiding bieden die zijn gebaseerd op ecosysteemplincipes. De stad, gezien als een metafoor voor het publieke domein van de samenleving, wordt beschouwd als één ecosysteem. Het kader bestaat uit een reeks uitgangspunten, principes, meetmethoden en weergavetools.
CINTONE was primarily developed for diagnosing living communities. It is inspired by existing methods used in natural (forest) ecosystems. In this approach, the diagnostic process typically begins with a specific issue or problem that requires attention, namely, the public values to be preserved, restored, or created. The first question in any navigation process is: ‘Where are we?’ This framework may provide new forms of guidance for this purpose, grounded in ecosystem principles. The city, understood as a metaphor for society’s public domain, is treated as a single ecosystem. The framework consists of a set of starting points, principles, measurement methods, and display tools.
Met het overlijden van Professor Oldeman in het najaar van 2022 en de overdracht die volgde van zijn wetenschappelijk werk, tekeningen en privébibliotheek aan het Natuurmuseum Brabant, Tilburg werd Stichting Civitas Naturalis op 10 april 2024 ontbonden. De Oldeman-lezing werd formeel overgedragen aan het museum. Kruf Huyssons herontwierp de lezing tot ‘Cintone Convent’ en verdiepte hun gezamenlijke inspanning op het raamwerk door nieuwe en begeleidende elementen toe te voegen.
Following Professor Oldeman’s passing in the autumn of 2022 and the subsequent transfer of his scientific work, drawings, and private library to the Brabant Nature Museum, the Civitas Naturalis Foundation was dissolved on 10 April 2024. The Oldeman Lecture was formally transferred to the museum. Kruf Huyssons redesigned the lecture into ‘Cintone Convent’ and deepened their joint effort for the framework, adding new and accompanying components.
Een van de cruciale vaardigheden van publieke leiders en managers is om het bredere plaatje van de samenleving te begrijpen en van daaruit verbanden te leggen en dienovereenkomstig te handelen. Overzicht en inhoud gaan hand in hand, beide zijn complementaire stukjes van de puzzel van publiek bestuur. Vanuit persoonlijk oogpunt zijn mijn studie bosecologie en mijn decennialange verbinding aan het gemeentebestuur relevant. Beide werelden – die van het bos en die van de stad – kwamen samen. In de loop der jaren begon ik systematische parallellen en analogieën te zien.
One of the crucial skills of public leaders and managers is to grasp the total picture of the city and society, connect the dots, and act accordingly. Overview and content go hand in hand, both complementary pieces of the puzzle of public governance. Relevant from a personal perspective are my study of forest ecology and my decades-long contribution to city governance. Both worlds, that of the forest and that of the city, met. Over the years, I began to observe systematic parallels and analogies.
Inspiratie / Inspiration
Voor dit werk zijn Alexander von Humboldt en Roelof A.A. Oldeman belangrijke inspiratiebronnen geweest, dit vanwege hun cross- en pluridisciplinaire benadering en hun zoom-outfilosofie, die cruciaal is voor het verkrijgen van een breder perspectief en het leggen van verbanden. Beide wetenschappers maken gebruik van systematische, zorgvuldige en nauwkeurige observaties om de ‘toon’ van het ecosysteem te bepalen. Twee lessen.
For this work, Alexander von Humboldt and Roelof A.A. Oldeman have been significant sources of inspiration, due to their cross- and pluridisciplinary approaches, as well as their zoom-out philosophy, which is crucial for obtaining a broader perspective and connecting the dots. Both scientists employ systematic, careful, precise observation to determine the ‘tone’ of the ecosystem. Two lessons.
De eerste les over onderlinge verbinding tússen wetenschappen werd herhaaldelijk benadrukt door Roelof Oldeman. Hij hanteerde diverse benaderingen om het perspectief in diagnose van het ecosysteem te verrijken door en een brede visie te combineren en te integreren met verdieping via een specifieke wetenschap. Deze verbinding was in zijn ogen noodzakelijk om nauwkeurige antwoorden te verkrijgen. Oldeman et al. (1990) benadrukten de noodzaak van een holistische benadering van diagnose in grensoverschrijdende bosstudies. Persoonlijk moedigde hij mij altijd aan om, binnen het gefragmenteerde landschap van wetenschappen, de streng bewaakte grenzen van de individuele universiteitenover te steken. Hij stelde (vertaald):
“De groep die verantwoordelijk was voor het thema boscomponenten besloot het proces te versnellen door een ambitieus project te starten, namelijk het schrijven van een gezamenlijk boek. Er is geen betere manier om samenwerking te stimuleren, maar deze manier moet ook worden aangeleerd en in praktijk worden gebracht. Het resultaat ligt nu voor u. Het boek is naar onze mening nog niet ideaal, omdat het nog te veel sporen bevat van de oude universiteitstraditie waarin onderzoekers elk afzonderlijk werken aan de smalle onderwerpen waar zij het meest van af weten.” – Oldeman et al. (1990)
The first lesson about the interconnection between sciences was repeatedly emphasized by Roelof Oldeman. He employed various approaches to enrich the perspective on ecosystem diagnosis by integrating a broad vision with in-depth knowledge from a specific science. In his view, this connection was necessary to obtain accurate answers. In Oldeman et al. (1990), he emphasized the need for a holistic approach to diagnosis in cross-border forest studies. He always encouraged me to cross the strictly guarded boundaries of individual universities within the fragmented landscape of the sciences. He stated:
“The group that was responsible for the forest components theme decided to accelerate the process by starting an ambitious project, the writing of a common book. There is no way in which cooperation can be stimulated better, but this way has to be learned and practised too. The result is now before you. The book is not yet ideal, in our opinion, because it still contains too many traces of the old University tradition of researchers working, each apart, on such narrow subjects as they know best.” – Oldeman et al. (1990)
De tweede les: ontdekkingsreiziger en geograaf Alexander von Humboldt (1856) concludeerde dat uitzoomen een uitgebreider overzicht oplevert en verbanden tussen verschijnselen (en zelfs tussen wetenschappen) mogelijk maakt. Von Humboldt gaf richtlijnen over de relatie tussen ecosystemen en abiotische factoren. Aan het begin van de 19e eeuw kwam hij tot een opmerkelijke, revolutionaire conclusie (vertaald):
“Fysische geografie…, verheven tot een hoger standpunt… omvat de sfeer van het organische leven… ” – Von Humboldt (1856)
The second lesson: explorer and geographer Alexander von Humboldt (1856) concluded that zooming out yields a more comprehensive overview and enables interconnections among phenomena (and even among sciences). Von Humboldt gave guidance on the relationship between ecosystems and abiotic factors. At the beginning of the 19th century, he reached a remarkable, revolutionary conclusion:
“Physical geography…, elevated to a higher point of view… embraces the sphere of organic life…” – Von Humboldt (1856)
Alexander von Humboldts erkende het verband tussen het leven in ecosystemen en de randvoorwaarden op het gebied van bodem, water, energie en klimaat. Niemand vóór hem had dit gedaan. Von Humboldt werd daarmee de eerste ecoloog. Hij had respect voor de verschillende takken van studie, maar voelde ook de noodzaak om ze met elkaar te verbinden (vertaald):
De belangrijkste drijfveer die mij leidde, was het oprechte streven om de verschijnselen van fysieke objecten in hun algemene verband te begrijpen en de natuur weer te geven als één groot geheel, bewogen en bezield door interne krachten. Zonder een oprecht streven naar kennis van speciale takken van studie zouden alle pogingen om een groots en algemeen beeld van het universum te geven niets meer zijn dan een ijdele illusie. – Von Humboldt (1856)
Alexander von Humboldt recognized the connection between life in ecosystems and the constraints imposed by soil, water, energy, and climate. Nobody before him had done this. Von Humboldt became the first ecologist. He honoured the branches of study but also felt the need to connect them:
The principle impulse by which I was directed was the earnest endeavour to comprehend the phenomena of physical objects in their general connection, and to represent nature as one great whole, moved and animated by internal forces. Without an earnest striving to attain to a knowledge of special branches of study, all attempts to give a grand and general view of the universe would be nothing more than vain illusion. – Von Humboldt (1856)
Het huidige gesegmenteerde en gefragmenteerde landschap van de wetenschappen van openbaar bestuur en governance biedt deze (noodzakelijke) benadering niet. Kickert (2007) vatte dit treffend samen: “Een gesegmenteerd openbaar bestuur heeft in grote mate geleid tot gesegmenteerde hervormingen”, waarmee hij de impliciete noodzaak onderstreepte van minder segmentatie en fragmentatie in openbaar bestuur met een geïntegreerde, transdisciplinaire benadering. De studie van ecologie diende als uitgangspunt voor mijn ontdekking omdat deze een holistisch perspectief biedt. Het kan nuttig zijn voor het begrijpen van huidige waarden, kwesties en risico’s in een geïntegreerde context. Het ondersteunt de juiste diagnose. Het kan ook nieuwe ideeën genereren voor openbaar bestuur om geïntegreerde en coherente oplossingen te ontwikkelen. Kunnen we leren van het bos? Kan ecologie nuttig zijn voor politieke wetenschappen en openbaar bestuur? Ik denk van wel.
The present segmented and fragmented landscape of the sciences of public administration and governance doesn’t provide this (needed) approach. Kickert (2007) concluded this so well: “A segmented public administration has to a large extent created segmented reforms”, underlining the implicit need for less segmentation and fragmentation in public governance with an integrated, trans-disciplinary approach. The study of ecology served as the starting point for my discovery because it offers a holistic perspective. This can be beneficial for understanding present values, issues, and risks in an integrated context. It supports the proper diagnosis. It can also generate new ideas for public governance to develop integrated and coherent solutions. Can we learn from the forest? Can ecology be helpful to political science and public administration? I think so.
Het was een uitdaging – spannend! – om indrukken, gevoelens en gedachten over de stad als ecosysteem te vinden en te ordenen. Ik vond inspiratie in de taal van de silvologie. De geheimen van het bos hebben me altijd geïntrigeerd, maar Roelof Oldeman heeft mijn interesse gewekt om me er verder in te verdiepen. Als hoogleraar Bosbouw en Bosecologie aan de Universiteit van Wageningen leerde hij me de complexiteit van het bos te lezen, de kernelementen en processen ervan te begrijpen en de schoonheid te zien in dit ontwerplaboratorium. Ik leerde het bos als systeem te diagnosticeren en erover na te denken, waardoor mijn persoonlijke begrip van het leven en de samenleving werd verdiept. Ik ben hem altijd dankbaar geweest, en ben dat nog steeds, voor zijn duidelijke, veeleisende maar altijd vriendelijke en zachtaardige manier van lesgeven. Ik dank hem voor de vele jaren van samenwerking bij dit initiatief en vooral voor zijn vriendschap.
Finding and ordering impressions, feelings, and thoughts related to the city as an ecosystem was challenging— exciting!—inspiration I found in the language of Silvology. The forest’s secrets have always intrigued me, but Roelof Oldeman ignited my interest in delving into them. As a Silviculture and Forest Ecology professor at Wageningen University, he taught me how to read the forest’s complexity, understand its core elements and processes, and find beauty in its design laboratory. I learned to diagnose and reflect on the forest as a system, thereby deepening my personal understanding of life and society. I have always been, and remain, grateful to him for his clear, demanding but always gentle and kind teaching. I thank him for the many years of cooperation on this initiative and, above all, for his friendship .
Bibliografie / Bibliography
Von Humboldt, A. (1856). Cosmos: A Sketch of a Physical Description of the Universe, Volume 1. New York: Harper & Brothers Publishers. 406 pp.
Kickert, W. (ed.) (2007). The Study of Public Management in Europe and the US. Routledge. Taylor and Francis Group, London & New York.
Oldeman, R., Schmidt, P., & Arnolds, E. (1990). Forest components. Wageningen: Agricultural University, 111 pp.
Hoe het begon / How it started
Het begon met de aanslagen op het World Trade Center. Daarna volgden Madrid, de tsunami, Katrina, het financiële schandaal rond Enron, klimaatverandering, problemen met de drinkwatervoorziening, onverwachte rellen in de buitenwijken van onze steden, de moord op een Nederlandse politicus, de ophef rond een Deense cartoon, het bloedbad op Virginia Tech, de financiële crisis, de aanslagen in Parijs en Brussel, et cetera. Zijn onze publieke waarden fundamenteel in gevaar?
Of misschien al eerder, in 1972. De mondiale denktank Club van Rome trok veel publieke aandacht met haar rapport “The Limits to Growth” (De grenzen aan de groei). De kern was dat het een oproep aan de wereld was, niet met het doel om specifieke voorspellingen te doen, maar om te onderzoeken hoe exponentiële groei samenhangt met eindige hulpbronnen. Het ging om het evenwicht tussen onze eigen menselijke ontwikkeling, de beschikbare hulpbronnen van Moeder Aarde en, in het algemeen, de veerkracht van de natuur in het kader van grootschalige exploitatie ten behoeve van vooruitgang.
It started with the attacks on the World Trade Centre. From there, Madrid, the Tsunami, Katrina, the financial scandal of Enron, climate change, problems in the supply of clean water, unexpected riots in the suburbs of our cities, the murder of a Dutch politician, the stress around a Danish cartoon, the massacre in Virginia Tech, the financial crisis, the attacks in Paris and Brussels, etc. Are our public values fundamentally in danger?
Or maybe earlier, in 1972. The global think tank Club of Rome garnered considerable public attention with its report, “The Limits to Growth.” The key was that it was a cry to the world, with the purpose not being to make specific predictions, but to explore how exponential growth interacts with finite resources. It concerned the balancing act among our own human development, the available resources of Mother Earth, and, in general, the resilience of nature within the framework of large-scale exploitation for the sake of progress.
Opkomende risico’s / Emerging risks
In 2017 identificeerde het Global Risks Report van het World Economic Forum opkomende sociale en milieurisico’s op grote schaal. Het herinnert ons aan het evenwicht dat we moeten vinden. Het gaat dieper in op patronen die ons laten zien hoe kwetsbaar de samenleving is. Overschrijden we de grens van onomkeerbare schade? Wat kan het bos ons leren over het omgaan met een grote toestroom van problemen (heden) en risico’s (toekomst)? Hoe reageert het bosecosysteem op zijn dynamiek en wat kunnen we daarvan leren?
In 2017, the World Economic Forum’s Global Risks Report identified emerging social and environmental risks at scale. It is a reminder of the balancing act. It elaborates on patterns that show us how fragile society is. Are we crossing the line of irreversible damage? What can the forest teach us about coping with a large influx of issues (present) and risks (future)? How does the forest ecosystem respond to its dynamics, and what can we learn from that?
Feedback
En wijzelf? Sommige mensen maken zich zorgen, anderen niet, omdat ze zeggen dat alles weer goed komt. Schakelen we onze alarmknoppen uit? Sommigen wel, anderen niet. Zijn we verlamd van angst? Ja en nee. Kan het ons iets schelen? Of vertrouwen we erop dat onze politici en regering hun verantwoordelijkheid nemen? Sommigen wel, de meesten van ons niet meer, maar waar zijn de stopknoppen van macht en invloed? Hoe regelt een bos zijn feedbacksystemen om in balans te blijven?
And we ourselves? Some people worry; others do not, saying it will all turn out well again. Are we switching off our alert buttons? Some do, others don’t. Are we petrified? Yes and no. Do we care? Or trust our politicians and government to act as stewards? Some do, most of us, not anymore, but where are the stop buttons of power and influence? How does a forest arrange its feedback systems to stay in balance?
Grotere schaal, meer invloed / More scale, more impact
Klimaatverandering en de onomkeerbare vervuiling van water en lucht raken steeds meer verweven met onze dagelijkse leefomstandigheden. Ons leven en onze gezondheid. Toch heerst er onder politici nog steeds de overtuiging dat het aan de orde stellen van deze onderwerpen gepaard gaat met negatief denken. En dat die feiten en cijfers het resultaat zijn van de verbeelding van enkele wetenschappers? Onze geest worstelt met de verschillende smaken en geuren van populaire verhalen en confronterende rapporten. We blijven discussiëren, altijd. Hoe communiceren, waarschuwen en corrigeren bomen?
Climate change and the irreversible pollution of water and air are becoming increasingly intertwined with our daily living conditions. Our life and health. Still, there is a stronghold among politicians that scheduling these topics is associated with negative thinking. And those facts and figures are the result of the imagination of some scientists? Our minds are struggling with the different flavours and fragrances of popular stories and confrontational reports. We keep discussing, always. How do trees communicate, alert, and correct?
Veerkrachtige samenleving? / Resilient society?
De opkomst van publieke risico’s, in combinatie met de huidige crisis, die door deskundigen en wetenschappers niet was voorspeld en door de meesten van ons niet was voorzien, vraagt om een grondige reflectie en zelfs heroverweging van het openbaar bestuur. Veerkracht moet daarbij centraal staan. Ondanks onze ‘geavanceerde’ wetenschappen, methoden, methodologieën, instrumenten en technieken worden we voortdurend overspoeld door verschijnselen die we niet hebben gezien, of wel hebben gezien maar genegeerd. We worden geconfronteerd met de ene crisis na de andere. Hoe detecteren bossen wat er gebeurt? Weten ze wat er gaat komen? Hoe bouwen ze hun veerkracht op?
The emergence of public risks, in combination with the present crisis, which experts and scientists did not predict and which was not foreseen by most of us, demands a thorough reflection and even reconsideration of public governance. Resilience should be central to it. Despite our ‘advanced’ sciences, methods, methodologies, tools, and techniques, we are constantly being inundated by phenomena we did not see, or saw and ignored. We face crisis after crisis. How do forests detect what is happening? Do they know what is coming? How do they build up their resilience?
Reactief maar niet effectief / Reactive but not effective
We reageren altijd. We zijn niet proactief. Studies geven talrijke voorbeelden van de ineffectiviteit van ons werk. Leiders en managers in de publieke sector staan voor grote uitdagingen om hun doelstellingen, projecten en plannen binnen de vastgestelde termijnen en budgetten te realiseren. Ze reageren altijd, omdat dat is hoe onze geest werkt: een van de tien beleidsplannen wordt uitgevoerd, maar veel minder is effectief in termen van resultaat. Hebben bossen een plan? Of zijn er andere mechanismen die het evenwicht bewaren? Wat kunnen bossen ons leren om te voorkomen dat we energie verspillen en belastinggeld uitgeven aan plannen en projecten die niet werken? Wat is de wijsheid van de bomen en welke alternatieven hebben ze voor ontwikkeling en correctie?
We always react. Not proactive. Studies provide numerous examples of the ineffectiveness of our work. Public leaders and managers face significant challenges in achieving their targets, projects, and plans within established timelines and budgets. They are always reactive, because that is how our minds work: one of the 10 policy plans is implemented, but much less is effective in terms of outcome. Do forests have a plan? Or are there other mechanisms at work to keep the balance? What can forests teach us in preventing us from wasting energy and spending tax money on plans and projects that do not work? What is the wisdom of the trees, and what alternatives do they have for development and correction?
Ecologische reflectie / Ecological reflection
Hebben we iets over het hoofd gezien in onze focus op een ideale samenleving? Heeft de regering, gekozen door het volk en werkend voor het volk, als beheerder van een evenwichtige samenleving, behoefte aan een geheel nieuw concept? En vormen openbaar bestuur en openbaar bestuur een uitdaging om de deuren wijd open te zetten voor andere wetenschappen, en ecologie in het bijzonder? De talrijke belangen in de samenleving lijken een aarzelende en treuzelende sfeer te creëren in het leiderschap. We leven in een wereld van macht en invloed. Van hebzucht en bezit. We weten dat ecosystemen hun biodiversiteit en veerkracht verliezen door de massale toestroom van mineralen. Hoe gaat een bos om met deze invloed? Zijn er parallellen in de menselijke samenleving waarin materialen, geld en energie zeer waardevol zijn, maar toch een systemische onbalans veroorzaken?
Have we overlooked anything in our focus on an ideal society? Is the government, chosen by the people and working for the people, as the steward of a balanced society, in need of an entirely new concept? And is public governance and public administration a challenge to open the doors wide for other sciences, and ecology in particular? The numerous stakes in society seem to create a hesitant and dawdling atmosphere in leadership. We live in a world of power and influence. Of greed and possession. We know that ecosystems are losing biodiversity and resilience due to the massive influx of minerals. How does a forest deal with this influence? Are there parallels in human society in which materials, money, and energy are highly valuable yet create systemic imbalance?
Diagnose en rentmeesterschap / Diagnosis and stewardship
Wie heeft nu echt de leiding? De geloofwaardigheid van publieke leiders en managers lijkt steeds meer op het spel te staan. De talrijke politieke debatten over het vertrouwen van naties zijn een bewijs van het streven van de samenleving naar evenwicht. Het is in feite een natuurlijk feedbackproces dat wijst op de noodzaak van duidelijke lijnen. De dans van de politiek, de overheid, de particuliere sector en de samenleving, tegen de achtergrond van destabiliserende ecologische systemen, is intensief en voor velen uitputtend. De sociale stress neemt toe.
Who is truly in the lead? Increasingly, the credibility of public leaders and managers appears to be at stake. The numerous political debates over nations’ faiths are a testament to society’s quest for balance. It is, in fact, a natural feedback process that points to the need for clear lines. The dance of politics, government, the private sector, and society, against the backdrop of destabilising ecological systems, is intensive and, for many, exhausting. Social stress is increasing.
En nu? / And now?
Hebben we nu de juiste diagnose van wat er werkelijk aan de hand is? Hoe veilig en gezond zijn we? Wat kunnen we leren van de bosecologie bij het diagnosticeren van onszelf en onze steden? En van daaruit onze weg vinden naar een nieuw rentmeesterschap. En dan is er nog de stilte en de wijsheid van het bos. Om ontdekt te worden. Uitdagend. Weer een avontuur.
Do we have the correct diagnosis now of what is truly occurring? How safe and sound are we? What can we learn from forest ecology in diagnosing ourselves and our cities? And from there, find our way towards new stewardship. And then there is the silence and the wisdom of the forest. To be discovered. Challenging. An adventure, again.
Uitgangspunten / Starting points
De leidende uitgangspunten voor dit raamwerk kunnen als volgt worden omschreven / The guiding starting points for this framework can be described as follows:
1. Lessen uit het bos / Lessons from the forest
Het natuurlijke bosecosysteem behoort tot de meest complexe ecosystemen op aarde en wordt beschouwd als een belangrijke bron van inspiratie voor het diagnosticeren van het publieke domein. ‘Lessen uit het bos’ kan als slogan voor dit kader dienen. Er wordt aangenomen dat de algemene wetten van de natuur van toepassing zijn op alle levende ecosystemen.
The natural forest ecosystem is among the most complex ecosystems on Earth and is regarded as a key source of inspiration for diagnosing the public domain. ‘Lessons from the forest’ can serve as a tagline for this framework. It is assumed that the general laws of nature apply to all living ecosystems.
2. Holistisch perspectief / Holistic perspective
Door het publieke domein als een ecosysteem te beschouwen, ontstaat een holistisch perspectief op het stadsleven, de samenleving en het milieu, en ontstaan ideeën voor een nieuwe invulling van het openbaar bestuur. Dit perspectief kan nuttig zijn om netwerken, verbanden en vraagstukken binnen een ecosysteemcontext te begrijpen. Het kan leiden tot geïntegreerde oplossingen.
Considering the public domain as an ecosystem provides a holistic perspective on urban life, society, and the environment, and gives ideas for reframing public governance. This perspective can be beneficial for understanding networks, connections, and issues within an ecosystem context. It can generate integrated solutions.
3. Ecosysteem / Ecosystem
Een ecosysteem kan worden gedefinieerd als (Odum, 1971): “Een gemeenschap van levende (biotische) en niet-levende (abiotische) componenten die met elkaar in wisselwerking staan via cycli van water, voedingsstoffen en energiestromen.” Het bestaan van vier eigenschappen is essentieel om de grenzen van een levend ecosysteem te rechtvaardigen (Oldeman, 1990): het systeem (1) heeft een intern communicatiesysteem, (2) heeft systemen voor massatranslocatie, (3) overleeft door zijn gedrag aan te passen aan veranderingen in externe omstandigheden, en (4) kan zichzelf reproduceren.
An ecosystem can be defined as (Odum, 1971): “A community of living (biotic) and non-living (abiotic) components interacting through cycles of water, nutrients and energy flows.” The existence of four qualities is key to justify the limits of a living ecosystem (Oldeman, 1990): the system (1) shows an internal communication system, (2) has mass translocation systems, (3) survives by adjusting its behaviour to change in external circumstances, and (4) can reproduce itself.
4. Eén wereld / A single world
Een levend ecosysteem kent geen onderscheid tussen bestuurlijke en niet-bestuurlijke onderdelen. Het is één geheel. Er is geen externe beheerder of bewaker. Het beheert zichzelf. Het staat op eigen benen. Het onderscheid tussen een levende wereld en een systeemwereld, dat soms wordt gebruikt in literatuur over openbaar bestuur en politiek management, bestaat niet binnen een levend ecosysteem.
A living ecosystem has no distinction between governing and non-governing parts. It is a single world. There is no outside steward or guardian. It manages itself. It is on its own. The distinction – sometimes used in public administration and politics management literature – between a living world and a system world does not exist within a living ecosystem.
5. Componenten / Components
We beschouwen organisaties of gemeenschappen die actief zijn in het publieke domein als de componenten. Er zijn geen individuele personen bij betrokken. Alle informatie binnen de componenten wordt beschouwd als een bijdrage aan de niche van de component binnen het ecosysteem, met inbegrip van zijn kenmerken, prestaties en gedrag. Onderliggende oorzaken of patronen worden beschouwd als intern, als black box.
We consider organisations or communities that are active in the public domain as the components. No individual people are involved. All information within the components is considered to contribute to the component’s niche within the ecosystem, including its traits, performance, and behaviour. Underlying causes or patterns are considered internal, as a black box.
6. Fasen / Phases
Het bosecosysteem staat bekend om zijn belangrijkste fasen: innovatie, aggradatie, biostase en degradatie. Deze vormen een evenwicht dat het systeem maakt tot wat het is. Alle fasen spelen hun rol in het totale mozaïek en moeten naast elkaar bestaan (Oldeman, 1990). Aangenomen wordt dat ook het publieke domein uit een mozaïek van fasen bestaat.
The forest ecosystem is well known for its main phases: innovation, aggradation, biostasis, and degradation. These form a balancing act that makes the system what it is. All phases play their part in the overall mosaic and must coexist (Oldeman, 1990). It is believed that the public domain also consists of a mosaic of phases.
7. Niveau’s / Levels
Het publiek ecosysteem is geen gesloten, maar een levendig en open ecosysteem. Het kan op verschillende niveaus worden benaderd, van de stad naar de regio, het grootstedelijk gebied, de provincie en de staat. Naar beneden toe omvat het subsystemen zoals gemeenschappen in wijken, locaties, buurten en straten. Het is georganiseerd als een mozaïek van subsystemen met de regel ‘Ecosysteem = verzameling van subsystemen + cohesie’, dat ze bij elkaar houdt (naar Oldeman, 1990).
The public ecosystem is not a closed but a lively and open one. It can be approached at different levels, upwards from the city to the region, metropolitan area, province, and state. Downwardly, it comprises subsystems such as communities in districts, sites, neighbourhoods, and streets. It is organized as a mosaic of subsystems with the rule ’Ecosystem = Collection of subsystems + Cohesion’ holding them together (naar Oldeman, 1990).
8. De stad is deel voor het geheel / City as pars pro toto
In onze benadering wordt de stad beschouwd als een pars pro toto van het publieke domein, de plek waar uiteindelijk alle zaken samenkomen, met een concrete en herkenbare schaal waarop de toestand van de samenleving zich het best laat zien aan haar organisaties en gemeenschappen. De stad is het dichtstbijzijnde niveau waarop de publieke samenleving haar bestuurlijke elementen ontmoet, waar het private en het publieke elkaar kruisen en waar politiek en democratie het meest tastbaar zijn. De Amerikaanse politicus O’Neill (1997) stelde ooit: “Alle politiek is uiteindelijk lokaal.” De term politiek is afgeleid van het Griekse πολιτικά, politiká, polis – thesis, wat “zaken van de stad” betekent.
In our approach, the city is considered a pars pro toto of the public domain, the place where, ultimately, all things converge, with a concrete and recognizable scale in which the state of society shows itself best to its organisations and communities. The city is the closest level at which public society meets its governing elements, where the private and the public intersect, and where politics and democracy are most tangible. The American politician O’Neill (1997) once stated: “All politics, after all, is local.” The term politics derives from the Greek πολιτικά, politiká, polis – thesis, meaning “affairs of the city”.
9. Diagnose van Toon / Diagnosis of Tone
De focus ligt op het diagnosticeren van de toestand van het ecosysteem. Het is cruciaal om te weten waar je je bevindt om te kunnen navigeren. Het is dus essentieel om inzicht te hebben in de toestand van het ecosysteem. De bosecologie maakt gebruik van een geavanceerde reeks methoden en indicatoren. Zij kan als basis dienen voor de diagnose van het publiek ecosysteem. Het is niet de bedoeling om richtlijnen te geven voor strategieën, beleid of uitvoering.
The focus is on diagnosing the ecosystem’s tone. Knowing one’s location is crucial for navigation. So understanding the state of the ecosystem is key. Forest ecology employs a sophisticated set of methods and indicators. It can serve as a basis for public ecosystem diagnosis. There is no intention to provide guidance on strategy, policy, or operation.
10. Expressio universalis
De uitingen van analyses, diagnoses en indrukken van de toon van het publieke ecosysteem zullen niet beperkt blijven tot die van de bosecologie, maar zullen ook andere wetenschappen en de kunsten omvatten. Het doel is om inspiratie te geven.
The expressions of analyses, diagnoses, and impressions of the tone of the public ecosystem will not be limited to those of forest ecology; they will also engage with other sciences and the arts. The purpose is to give inspiration.
Bibliografie / Bibliography
Humboldt, Alexander von (1856). Cosmos: A Sketch of a Physical Description of the Universe, Volume 1. New York: Harper & Brothers Publishers. 406 pp.
O’Neill, T. and Hymel, G. (1994). All Politics Is Local: And Other Rules of the Game. Canada: Bob Adams, Inc.
Odum, E. (1971). Fundamentals of Ecology (Third Edition). Philadelphia: W.B. Saunders Co.
Oldeman, R.A.A. (1990). Forests: Elements of Silvology. Berlin / Heidelberg: Springer-Verlag.
Kruf Huyssons 