Het is dat bijzondere, wat mij moeder zei, kort voordat zij overleed: ‘Ik ga terug naar de natuur.” Wij hebben haar as uitgestrooid in de Oosterschelde, daar waar zij is opgegroeid en heeft geleefd (Bergen op Zoom, Sint Maartensdijk en Halsteren).
Op de grijze basaltblokken van de dijk hebben gele korstmossen zich gevestigd. Korstmossen, die bijzondere symbiotische levensvorm van algen en schimmels. Het is alsof mijn moeder vanuit de zee aan land is gekomen. Zij is terug, in dit nieuwe leven.
Rond 1633 dit zou het zicht kunnen zijn. Vanaf de Dorpstraat/Kromstraat, zicht op het gemeentehuis van Halsteren in haar eerste bouw en de Sint Martinuskerk erachter. Er was toen direct zicht op de Oude Beijmoer, de plaats waar de Brabantse Wal via een stroomdal (ontstaan in de ijstijd in de toenmalige toendra, waar met smeltend water in de zomer het brede dal uitschuurde).
Op deze koele avond in Zeeland, legde ik dit bijzondere kleurenpalette vast: het overweldigend warme oranje van net na de zonsondergang en het koele grijs van het zand. De zee is kalm en gaat slapen.
Tot het begin van Middeleeuwen had de zee nog vrij toegang totaan de Brabantse Wal bij Halsteren. Vanaf de hooggelegen zandgronden moet rond het jaar 500 een uitgestrekt schorrelandschap te zien zijn geweest.
De eerste bedijkingen ter plaatse kwamen pas zo’n 700 jaar later aan het begin van de 13e eeuw. En de Auvergnpolder, die is weer zo’n 500 jaar later ontstaan, in 1692. Dit prachtige getijdenlandschap ging ons vooraf. Een persoonlijke impressie.
Op basis van schetsen en oud fotomateriaal van vader Ad Kruf is de Oude Beymoerpolder van rond 1950 afgebeeld. Het is een landschap met een beek vanaf de Brabantse Wal. Het is de plek waar 2500 tot 7500 jaar oud kwelwater uit diverse zandvoerende pakketten naar buiten treedt. De landbouwgronden zijn drassig. Ecologisch was het ooit een paradijs.
De ijsvogel wacht op zijn kans in het sneeuwlandschap. De oostenwinden hebben de sneeuw aangevoerd.
Kruf Huyssons 