Ts’uu

Ontstaan vanuit de bossen van British Columbia. Ts’uu is de naam. Komend van de Haida-cultuur en het is hun naam voor de boom Thuja plicata (L.), de Reuzenlevensboom, of Western red cedar. Van het hout werden en worden totempalen vervaardigd. Deze bevatten wijsheid en respect en reflecteren het collectieve denken van de groep, hun geschiedenis, meningen en emoties… 

De naam Ts’uu wordt gebruikt in de Haida-taal, gesproken door de indianen van Brits-Columbia, het Prins van Wales-eiland en in Hydaburg en Ketchikan in Alaska en op de Koningin Charlotte-eilanden in Canada.

Bijzonder aan Ts’uu is dat het twee stel hersens heeft, de ratio en het gevoel. Beide zijn zeer goed ontwikkeld en staan volledig in verbinding met elkaar. Dit maakt Ts’uu tot een wezen met een hoog IQ en EQ.

Elke kleur staat voor een waarde of is in verbonden met de natuurlijke ecosystemen of biomen.

Deze is voor kleinzoon Sebas met alle adviezen die een grootvader zijn kleinzoon kan geven. Future-proof so to speak. De kleuren bevatten de lessen van een grootvader.

Bibliography

Drengson, A., & Taylor, D. (2008). Wild Foresting: Practicing Nature’s Wisdom. Gabriola Island, BC Canada: New Society Publishers, 288 pp. Link

Norton, H. (1981). Plant Use in Kaigani Haida Culture: Correction of an Ethnohistorical Oversight. Economic Botany Vol. 35, No. 4 (Oct. – Dec., 1981), pp. 434-449 (16 pages). Springer, https://www.jstor.org/stable/4254321

Romantic Ireland

Toen wij – dochterlief Louise en ik – even stopten op onze reis door Ierland was het landschap koud en grijs. Het had de hele dag geregend. De wolken hingen zwaar, maar het was even droog. Kort uit de auto na vele kilometers. Wij keken al uit naar onze volgende pub, in Galway. Met muziek, dans en uiteraard een pint of Guinness. Als door een hogere kracht kwam even de zon door en wierp haar magisch licht over het landschap en ons. Klik. Met dit romantisch beeld op zak, vervolgden wij onze weg. Dankbaar voor dit bijzonder moment.

De mystiek van Venetië

© Jack Kruf (2004). De mystiek van Venetië. Breda: Private collection.
Weg van het drukke toeristisch pad door Venetië, zocht ik even de rust en de verkoeling van de stad. Ik belandde op een binnenplaatsje aan één van de steegjes in deze mystiek stad. Met alleen het geluid van wat huismussen.
Het was een plek om altijd te blijven, om te genieten van de schoonheid van de gevels en de essentie van de stoep, van de beschutting van de menselijk maat. Ik heb er een half uur gezeten (op een bankje om de hoek) en heb de mystiek van de stad mogen voelen. Stil. Als een mantra, als een loutering.

‘Rye’, last remains of a forest

From the perspective of the forest A Rye Field by Ivan Shishkin evokes an ambiguous feeling. This is a great work of art, that in the first place. It contains artistically beauty, power and mystery in one.

The powerful pines and the endless fields of golden corn give the viewer a colour palette, detail and dimension with a great realistic and an almost 3-dimensional experience. As if one is on the place of action, 142 years back in time, somewhere in a vast Russian landscape, in another time and in another life.

The second mind comes in though, that from forest and true ecological perspective. As if I was the forest, speaking out. Was this painting an early warning that humans were aiming and heading to took all of the land, for rhymes and reasons, and destroy the sheer beauty of the forest ecosystem and all lives within it? Sure it was.

This painting really evokes two moods: that of romantic view and sheer beauty of composition, colour and craftsmanship and that of great loss at the same time.

Strange what history can do with perception and judgement. At least mine. The message of ‘Rye’ is more actual than ever. This painting should be a constant reminder of our not sustainable and therefor simplistic way of thinking. We can do better than this.

Bibliography 

Shishkin, Ivan (1878) Rye [Oil on canvas]. Moscow: The Tretyakov Gallery.

De wijze wolken

Kruf, J.P. (2020). De wijze wolken.

De wolken zijn wijs, in velerlei opzicht. Zij wijzen ons vaak de weg, deze Nederlandse bergen (Dutch mountains). Bezongen in vele liederen en hymnen, zoals door Joni Mitchell: ‘it’s clouds illusions I recall’. Op de rug in de duinen. Wat is er mooier dan dit perspectief met rust en reflectie?