De zwarte pion in het schaakspel kan worden beschouwd als de vertegenwoordiger van hen door wie het is gekozen, de witte pionnen. Het is een rol – niets meer, niets minder – die hij of zij krijgt toebedeeld om te besturen en te beslissen in de geest van en in de behoefte aan.
Burgers en bestuurders hebben, zo beschouwd, dezelfde hoogte. Dit is een wezenlijk uitgangspunt van de idee van representatieve democratie. Dit beeld is een metafoor, uiteraard. De vergelijking met de werkelijkheid gaat in veel gevallen mank, helaas. Hoewel, zeker niet altijd. Er zijn voorbeelden, die de regel bevestigen. Dat zijn de echte leiders.
De zwarte pion als onderdeel van de groep, van de samenleving, onder de mensen toegankelijk, luisterend, transparant, verbindend, communicerend, de eigen achtergrond nooit vergetend of verloochenend en vooral wetend dat het niet meer is als de witte pion. Zou dat niet geweldig zijn!?
In early December, this is what this palette of the frosty forest floor is telling us. Quite a set of late autumn colours of lost leafs. They look up to where to came from, the high canopies.
We should be very thankful to them for their incredible service this season, this for their production of O2 (oxygen) and binding CO2 (carbondioxide), for their delivery of sugars for trees, fungi and animals, for filtering the dusty air.
Leafs are key for life. They actually are the master servants in the Empire of the Sun. Now they rest in peace on the forest floor, waiting to find their way in the circle of life. Winter is coming.
Vandaag was ik in de beslotenheid van dit mistige landschap. Wandelend met neef Walter. De ‘Halsterse Dijk’, een monument op zichzelf. Het gebied veranderde van het zoute getijdendeel van de Zeeuwse Delta in een zoetwatergebied. De Deltawerken spreken de taal van de vooruitgang en van veiligheid. De werken waren zo nodig na de overstroming van 1953.
Veel herinneringen liggen besloten in de harten van hen die ook hier hun geliefden verloren. Die verliezen zijn ingebed in de cultuur van de gemeenschap waar ik ben opgegroeid. De lijnen van oneindigheid tonen zich, wederom, op dit moment. Het is de dijk van oneindigheid.
Hier zie ik mijzelf ook weer met mijn moeder, samen genietend van de plek, van het ravotten in het zoute zeewater. Het zoute water maakte het zwemmen lichter. Mijn vader wist als docent wis- en natuurkunde uit te leggen hoe dit allemaal werkt.
Nu bedekt het mistige landschap de warme zomerdagen van weleer. Die verre vreugde is in deze vrieskou nauwelijks voelbaar. Maar het is er nog. Ik geniet nog steeds van de moederlijke warmte en geborgenheid. Zij was de getrainde zwemster, onverschrokken en dapper. Mijn heldin. Één met de zee, met alle respect voor het leven, dat zich hier afspeelde. Hier ligt de geboorte van mijn respect voor de natuur. Oneindige herinneringen. Het is de dijk van oneindigheid.
The forest at this time of the year seems to come to a standstill, leading to fascinating colour palettes. The whole forest ecosystem is in fact in full preparation for the year to come. Here the beautiful browns and yellows of the eagle fern (Pteridium aquilinum L.) at an open place in the forest.
The streets of the city are full of signs to tell us how to navigate and where to find essential elements of the architecture how we build our communities, especially here about how to track and trace the gas pipeline. It is almost a peace of art.
Well, step back 1,3 meter from the wall and step 40 cm to the right. If you want to visit this part of the underground world of the city – for reason of maintenance or development – dig here and find the gas pipeline, which connects this house to the world wide web. Smart it is. Art too.
Kruf Huyssons 