Dit iconisch landschap in Zuid-Spanje toont de heuvels ten zuiden van Carmona, ten oosten van Sevilla. De oogst is van de velden. De aarde toont haar kleuren. Het mysterie-gehalte van dit icoon is hoog.
De winter toont het woud in haar verstilde vorm. Het verbergt haar geheimen, gehuld in mystiek. Ik heb dit gevoel proberen te vatten in de winterse kleuren van een bevroren wereld. Het is getekend in een transect, een verticale doorsnede van 50 meter.
Staande op de kruising van Langeweg en Jannelandseweg. Beide wegen zijn nog onverhard in 1959. Linksaf en je rijdt zo de Nieuwstraat in, omhoog het dorp Halsteren in. Landelijk stukje Brabantse Wal, Ik was hier met mijn vader als vierjarige dreumes.
De dode boom kent zijn historie. Op 1 februari 1953 stond het water hier 5 meter hoog. De kern van het dorp en de huizen in de verte liggen tenminste 10 meter hoger en zijn gespaard gebleven van overstroming. Zout water en wortels, nee, dat is geen goede combinatie. De boom is als het ware een gedenkmoment, een reminder, van de watersnoodramp, toen nog maar een enkele jaren geleden.
De schildering is gebaseerd op het fotomateriaal van vaderlief Ad Kruf. Het is een ode aan de Brabantse Wal die zich hier zo mooi laat zien.
Deze week (op 12 februari 2025) werd mijn kleinzoon Jochem 3 jaar. Een groots moment voor een mooi en pienter manneke. Hij is voor mij verbonden met de wijsheid van het bos en van de oude eiken in het bijzonder. De bijnaam van kleinzoonlief is Duir, het Keltische woord voor eik, de toegang naar hogere wijsheid. Toen Europa nog volstond met eiken stond deze boom in het hart van en was de levensader voor de Keltische cultuur.
Deze wijsheid hebben wij wederom hard nodig gezien de dynamiek deze week op het Europese toneel, waarin de Verenigde Staten lieten zien hard op weg te zijn naar een dictatuur, net als Rusland. De geschiedenins nam een wending op Valentijnsdag 2025. Deze eiken werden deze week tevens symbool voor de wijsheid van Europa, het oude, diep gewortelde continent.
Het contrast van de onschuld en vrolijkheid van kleinzoon Jochem aan de ene kant en de grootheidswaanzin van Trump en consorten aan de andere kant kon niet groter zijn. Ik houd vast aan de wijsheid van de eik.
De scherphoekbandspanner (Euphyia unangulata) is een mot uit de familie van de spanners (Geometridae). De Engelse naam is wat meer begrijpelijk: sharp-angled carpet moth. Een inspiratie voor een te weven tapijtje zou het kunnen zijn.
Deze mot zat thuis op de schuurdeur vorige week. Wat een pareltje. Hij kwam even uit zijn verblijfplaats, het aangrenzend gebied van bos, heggen en weilanden. Ik moest denken aan John Muir die eens zei: “When we try to pick out anything by itself we find it hitched to everything else in the Universe.” Dat geldt ook voor dit kleine en kwetsbare wezentje. Het is verbonden met het gehele ecosysteem van de aarde, “van de sterren en daarvoor bij ” (met dank aan Buzz Lightyear).
Het patroon van zijn vleugels is erg verfijnd en met heel veel verfstipjes nagebootst. Meer pretentie dan nabootsing heb ik niet. Geenszins. Het urenlange werk is een stille ode aan deze schoonheid.
Kruf Huyssons 