In een voorstad, langs een doorgaande weg, ligt dit hotel. De avond is reeds gevallen. De zon is onder, de maan eist haar plek. Het hotel ademt een leegte van buiten, tegelijkertijd de uitnodigende warmte binnen. Stoppen of doorrijden bij Blue Hotel?
Dit is ‘landschap’ in zijn essentie. Het groene gras, de haast oneindig ver lijkende horizon, de blauwe lucht met de witte wolken. Klassieker kan haast niet. Een eenvoudig driekleurenpalet. Het is zomer in Zeeland (Sint-Maartensdijk).
Dit iconisch landschap in Zuid-Spanje toont de heuvels ten zuiden van Carmona, ten oosten van Sevilla. De oogst is van de velden. De aarde toont haar kleuren. Het mysterie-gehalte van dit icoon is hoog.
Staande op de kruising van Langeweg en Jannelandseweg. Beide wegen zijn nog onverhard in 1959. Linksaf en je rijdt zo de Nieuwstraat in, omhoog het dorp Halsteren in. Landelijk stukje Brabantse Wal, Ik was hier met mijn vader als vierjarige dreumes.
De dode boom kent zijn historie. Op 1 februari 1953 stond het water hier 5 meter hoog. De kern van het dorp en de huizen in de verte liggen tenminste 10 meter hoger en zijn gespaard gebleven van overstroming. Zout water en wortels, nee, dat is geen goede combinatie. De boom is als het ware een gedenkmoment, een reminder, van de watersnoodramp, toen nog maar een enkele jaren geleden.
De schildering is gebaseerd op het fotomateriaal van vaderlief Ad Kruf. Het is een ode aan de Brabantse Wal die zich hier zo mooi laat zien.
Opwaaiende zomerjurken. Bij moeder achterop de fiets. Een mooie stralende zomerdag, op weg naar de Halsterse Dijk. Boterhammen met gebakken ei ertussen. Rijden door een lege Auvergnepolder, herstellende van de 1953-ramp.
Een dijk, waar het gras ontoegankelijk was. Dat was op het beton zitten. Met in de verte twee boegbeelden van Bergen op Zoom: de spiritusfabriek (‘daar werkt mijn opa!’) en de Sint-Gertrudiskerk (‘de Peperbus’). Nog weinig industrie, geen hoogspanningsmasten. In de verte de Brabantse Wal. En de natuurlijk de zee , de Oosterschelde, aan de voet van de dijk. Er waren nog geen Deltawerken.
Op basis van zwart-wit beelden van vader Ad Kruf opnieuw tot leven gebracht.
Kruf Huyssons 