Dit iconisch landschap in Zuid-Spanje toont de heuvels ten zuiden van Carmona, ten oosten van Sevilla. De oogst is van de velden. De aarde toont haar kleuren. Het mysterie-gehalte van dit icoon is hoog.
Staande op de kruising van Langeweg en Jannelandseweg. Beide wegen zijn nog onverhard in 1959. Linksaf en je rijdt zo de Nieuwstraat in, omhoog het dorp Halsteren in. Landelijk stukje Brabantse Wal, Ik was hier met mijn vader als vierjarige dreumes.
De dode boom kent zijn historie. Op 1 februari 1953 stond het water hier 5 meter hoog. De kern van het dorp en de huizen in de verte liggen tenminste 10 meter hoger en zijn gespaard gebleven van overstroming. Zout water en wortels, nee, dat is geen goede combinatie. De boom is als het ware een gedenkmoment, een reminder, van de watersnoodramp, toen nog maar een enkele jaren geleden.
De schildering is gebaseerd op het fotomateriaal van vaderlief Ad Kruf. Het is een ode aan de Brabantse Wal die zich hier zo mooi laat zien.
Opwaaiende zomerjurken. Bij moeder achterop de fiets. Een mooie stralende zomerdag, op weg naar de Halsterse Dijk. Boterhammen met gebakken ei ertussen. Rijden door een lege Auvergnepolder, herstellende van de 1953-ramp.
Een dijk, waar het gras ontoegankelijk was. Dat was op het beton zitten. Met in de verte twee boegbeelden van Bergen op Zoom: de spiritusfabriek (‘daar werkt mijn opa!’) en de Sint-Gertrudiskerk (‘de Peperbus’). Nog weinig industrie, geen hoogspanningsmasten. In de verte de Brabantse Wal. En de natuurlijk de zee , de Oosterschelde, aan de voet van de dijk. Er waren nog geen Deltawerken.
Op basis van zwart-wit beelden van vader Ad Kruf opnieuw tot leven gebracht.
De Kruisberg is een bijzonder gebied van agrarische bebouwing met langgevelboerijen te aan de oostzijde van Halsteren. Het voorhuis van één van deze boerderijen is net zichtbaar door de ochtendrijp. Het gebied is van grote historische waarde.
Duizenden malen ben ik hierlangs gefietst op weg naar de middelbare school in Bergen op Zoom. En elke keer was het weer een voorrecht om er doorheen te rijden.
Met de rijp op een vroege decemberochtend raken herfst en winter elkaar. Het wit-blauwe, koele schijnsel van de rijp ontmoet de warme tonen van de herfstbladeren. Het silhouet van de oude bomen met hun majesteuze takken zijn griliig en mystiek tegelijk.
Kan een weerkaart uitgroeien tot een kunstwerk? Gisteren wel. De combinatie van onbewolkt, regen én sneeuw in allerlei gradaties. Ik heb slechts enkele mutaties aangebracht zoals het verwijderen van plaatsen en grenzen en wat accenten versterkt. Maar de essentie van de weerkaart van gisteren 15 februari 2026 is in tact gebleven. De Carnavallers onder ons hebben het voor hun kiezen gehad.
Lijst erom en dan heb ik een echte ‘KNMI’ aan de muur.
Kruf Huyssons 