In een tijd van grote dynamiek, waarin wij thans leven, lijkt het vinden van het eigen pad tevens dé tocht die wij moeten afleggen. Een pad van ontdekking naar de natuur, ook onze natuur, en vooral gebaseerd op de eigen waarneming en reflectie. Dit pittoresk plaatje, geschoten op de Posbank, past in de inspiratie van dit boek. Aan de horizon schijnt de zon. Een beeld uit de romantiek.
Dit moment was aanleiding voor herlezing van de Filosofie van het landschap van cultuurfilosoof Ton Lemaire (1970). Het heeft mij mede gevormd in het begrijpen hoe natuur en landschap om ons heen liggen, ook door de tijd heen.
Wij leven in een tijd, zo bedacht ik mij, waar de horizon wederom belangrijk wordt. Een renaissance van de einder, waar het leven is zoals wij dat ons voelen en bedenken. Varend met de veerpontjes door Nederland, de grote rivieren kruisend, weg van de gebaande paden, de virussen, het klimaat en de strakke kerven van social media. Weer terug in het landschap. Thuis. Met Marsman in de ziel.
Herinnering aan Holland
Denkend aan Holland zie ik breede rivieren traag door oneindig laagland gaan, rijen ondenkbaar ijle populieren als hooge pluimen aan den einder staan; en in de geweldige ruimte verzonken de boerderijen verspreid door het land, boomgroepen, dorpen, geknotte torens, kerken en olmen in een grootsch verband. de lucht hangt er laag en de zon wordt er langzaam in grijze veelkleurige dampen gesmoord, en in alle gewesten wordt de stem van het water met zijn eeuwige rampen gevreesd en gehoord.
Na een verkiezing georganiseerd door Poetry International en de Wereldomroep in 1999 uitgeroepen tot ‘Gedicht van de eeuw’.
Memory of Holland
Thinking of Holland I picture broad rivers meandering through unending lowland: rows of incredibly lanky poplars, huge plumes that linger at the edge of the world; in the astounding distance small-holdings that recede into space throughout the country; clumps of trees, town-lands, stumpy towers, churches and elms that contribute to the grand design; a low sky, and the sun smothering slowly in mists, pearl-gray, mother-of-pearl; and in every county the water ’s warning of more catastrophes heard and heeded.
‘Reflection’ is in fact zooming out in trying to connect the dots. Or as Alexander von Humboldt stated in 1858 (Cosmos part I) in connecting the dots between the different sciences: “Physical geography…, elevated to a higher point of view, … embraces the sphere of organic life…”. That was a great discovery. He was in fact the first ecologist with a holistic view on the natural environment. Darwin adored him.
In the same way the ecosystem of the public domain as well as its governance, can be reflected upon. Zooming out is reflection.
Some say reflection is needed to get the bigger picture of things, people and happenings or to develop a sabbatical and clear view. For some people reflection works as a catharsis or to “re-create” itself and one’s thoughts. For others it is just a way to find another perspective. Anyway reflection can help us to get the bigger picture, see more sharply the connection of elements within the public domain and thereby contribute to better decision making and putting things in perspective.
Kruf Huyssons 