Als bosecoloog heb ik veel in het bos gebivakkeerd voor onderzoek. Deze groene oase rondom een min of meer ‘pleintje’ met drie eiken trof mij. Wat een rust en geborgenheid. De rest van de wereld is volledig buitengesloten. Het werk is gebaseerd op één van mijn tochten door het Zwarte Woud nabij Bad-Säckingen, gelegen langs de Rijn met aan de overzijde van de rivier Zwitserland. Mooie tijd, met prachtige bossen.
Vanaf de Brabantse Wal nabij de Spinolaberg (links), loopt het landschap glooiend af naar de Auvergnepolder. Op een najaarsdag deze impressie, waarbij industrie, de huidige verloedering van het landschap met gebouwtjes, paardeweitjes, stallen, prikkeldraad, paaltjes, hoogspanningsmasten, industrie er nog niet waren.
Het is heimwee naar de wandeling die ik met mijn overgrootvader Jan ‘de Kuper’ Kruf en mijn opa Piet Kruf, hier mocht maken in 1959. In de verte is ’t Scheld, de Oosterschelde. Het is een wandeling door het landschap van mijn dromen.
Vanaf wat nu landgoed De Hertgang is, is er dit zicht op de Spinolaberg – genoemd naar de veldheer Ambrogio Spinola – te Halsteren. Ik sta boven op de Brabantse Wal. Beneden mij ligt de Auvergnepolder en nog verder weg de Oosterschelde. Er was hier nog geen industrie. Het is een vergezicht dat voelt als heimwee. De bloemrijke en biodiverse weiden zijn een sier voor het oog. Een kerkuil foerageert en vliegt geruisloos en laag over het land.
Het is dat bijzondere, wat mij moeder zei, kort voordat zij overleed: ‘Ik ga terug naar de natuur.” Wij hebben haar as uitgestrooid in de Oosterschelde, daar waar zij is opgegroeid en heeft geleefd (Bergen op Zoom, Sint Maartensdijk en Halsteren).
Op de grijze basaltblokken van de dijk hebben gele korstmossen zich gevestigd. Korstmossen, die bijzondere symbiotische levensvorm van algen en schimmels. Het is alsof mijn moeder vanuit de zee aan land is gekomen. Zij is terug, in dit nieuwe leven.
Op deze koele avond in Zeeland, legde ik dit bijzondere kleurenpalette vast: het overweldigend warme oranje van net na de zonsondergang en het koele grijs van het zand. De zee is kalm en gaat slapen.
Kruf Huyssons 