Vanaf wat nu landgoed De Hertgang is, is er dit zicht op de Spinolaberg – genoemd naar de veldheer Ambrogio Spinola – te Halsteren. Ik sta boven op de Brabantse Wal. Beneden mij ligt de Auvergnepolder en nog verder weg de Oosterschelde. Er was hier nog geen industrie. Het is een vergezicht dat voelt als heimwee. De bloemrijke en biodiverse weiden zijn een lust voor het oog. Een kerkuil foerageert en vliegt geruisloos en laag over het land.
De stilte van de bodem in het bos op deze herfstdag. Wat een kleurenpalet. Een herinnering aan de zomer.
De geit staat symbool voor veerkracht, vruchtbaarheid, eigenzinnigheid en trots. Aan de zijde van de mens stond zij in het Midden-Oosten – in Afrika, Azië, de Amerika’s, Europa en Australië kwam de geit van nature niet voor – aan de basis van de culturele ontwikkeling. Vanuit hier reisde zij de hele wereld over.
Nergens staat de geit meer centraal dan in Bergen op Zoom, of beter in Krabbegat. De Geit van Mie d’n Os is het startpunt van de vastenavend. Zij wordt op d’n elfde van d’n elfde om elf minuten over elf in de avond voorzien van een krans, toegesproken en toegezongen. Zij staat vol met symboliek. Zij ís een symbool.
Het beeld is een meesterwerk van Anton van Meurs, de ontwerper én maker van deze geit. De Geit van Mie d’n Os is een icoon.
Met de getijdeafsluiting van dit deel van de Oosterschelde, door de aanleg van de Deltawerken en de verbinding tussen Rotterdam en Antwerpen, het getijloze Rijn-Scheldekanaal, is de Halsterse Dijk veranderd in een wijds zoetwaterlandschap met struwelen en ruigtevegetaties. De windmolens toornen hoog boven maaiveld uit.
Ik was hier op 9 januari 2009, de dag waarop in de vroege ochtend mijn vader overleed. Terug naar de roots, terug naar de plek waar zoveel mooie herinneringen liggen. Het landschap is verstild wit. De molens staan bevroren in de diepe vrieskou. In de verte, boven de Brabantse Wal dienen sneeuwbuien zich aan.
