Geïnspireerd door mijn professor Roelof Oldeman – vele van zijn colleges heb ik mogen volgen en ik ben ook bij hem afgestudeerd – heb ik dit werkje gemaakt, direct na zijn overlijden in september 2022. Een bovenaanzicht van het tropische regenwoud.
De laatste jaren waren wij zeer goed bevriend. Er was bijna dagelijks contact. Vele gesprekken voerden wij, menig bezoek aan het bos legden wij af. Vaak gingen onze gesprekken over de gewone dingen van het leven, maar steeds weer belandden wij in de mystiek van het woud, dat, indien met rust gelaten door de mens, liefst in zijn ongereptheid, permanent onderweg is naar zichzelf.
Het werkje bestaat uit vele lagen, zoals ook het bos systemisch gelaagd is. Een groene geordende chaos die zoals Roelof zei “het meest complexe ecosysteem op aarde is, dat leeft binnen het imperium van de zon“.
Alle leven begint immers met de fotosynthese, dat wonderlijke proces waarbij met zonlicht CO2, water en mineralen worden gesmeed tot de bouwstenen van het leven. Het bos is daarbij volgens Roelof het hoogst haalbare, dat de zon ons te bieden heeft. Zonder zon, geen bos. Een ode aan de zon, en mijn stille ode aan Roelof, de meester die mij zoveel heeft geleerd over de complexiteit van het bosecosysteem en zijn eigen basisregels voor ordening en structuur.
