De stilte van de bodem in het bos op deze herfstdag. Wat een kleurenpalet. Een herinnering aan de zomer.
Herstpalet
Tagarchief: Natuur
Een ode aan de geit
De geit staat symbool voor veerkracht, vruchtbaarheid, eigenzinnigheid en trots. Aan de zijde van de mens stond zij in het Midden-Oosten – in Afrika, Azië, de Amerika’s, Europa en Australië kwam de geit van nature niet voor – aan de basis van de culturele ontwikkeling. Vanuit hier reisde zij de hele wereld over.
Nergens staat de geit meer centraal dan in Bergen op Zoom, of beter in Krabbegat. De Geit van Mie d’n Os is het startpunt van de vastenavend. Zij wordt op d’n elfde van d’n elfde om elf minuten over elf in de avond voorzien van een krans, toegesproken en toegezongen. Zij staat vol met symboliek. Zij ís een symbool.
Het beeld is een meesterwerk van Anton van Meurs, de ontwerper én maker van deze geit. De Geit van Mie d’n Os is een icoon.
Halsterse Dijk 2009
Met de getijdeafsluiting van dit deel van de Oosterschelde, door de aanleg van de Deltawerken en de verbinding tussen Rotterdam en Antwerpen, het getijloze Rijn-Scheldekanaal, is de Halsterse Dijk veranderd in een wijds zoetwaterlandschap met struwelen en ruigtevegetaties. De windmolens toornen hoog boven maaiveld uit.
Ik was hier op 9 januari 2009, de dag waarop in de vroege ochtend mijn vader overleed. Terug naar de roots, terug naar de plek waar zoveel mooie herinneringen liggen. Het landschap is verstild wit. De molens staan bevroren in de diepe vrieskou. In de verte, boven de Brabantse Wal dienen sneeuwbuien zich aan.
Ongerept
Geïnspireerd door mijn professor Roelof Oldeman – vele van zijn colleges heb ik mogen volgen en ik ben ook bij hem afgestudeerd – heb ik dit werkje gemaakt, direct na zijn overlijden in september 2022. Een bovenaanzicht van het tropische regenwoud.
De laatste jaren waren wij zeer goed bevriend. Er was bijna dagelijks contact. Vele gesprekken voerden wij, menig bezoek aan het bos legden wij af. Vaak gingen onze gesprekken over de gewone dingen van het leven, maar steeds weer belandden wij in de mystiek van het woud, dat, indien met rust gelaten door de mens, liefst in zijn ongereptheid, permanent onderweg is naar zichzelf.
Het werkje bestaat uit vele lagen, zoals ook het bos systemisch gelaagd is. Een groene geordende chaos die zoals Roelof zei “het meest complexe ecosysteem op aarde is, dat leeft binnen het imperium van de zon“.
Alle leven begint immers met de fotosynthese, dat wonderlijke proces waarbij met zonlicht CO2, water en mineralen worden gesmeed tot de bouwstenen van het leven. Het bos is daarbij volgens Roelof het hoogst haalbare, dat de zon ons te bieden heeft. Zonder zon, geen bos. Een ode aan de zon, en mijn stille ode aan Roelof, de meester die mij zoveel heeft geleerd over de complexiteit van het bosecosysteem en zijn eigen basisregels voor ordening en structuur.
