Een meesterwerk. De kleuren verbinden het bos via het oranje van de ondergaande zon, de groene magnetische haze met het blauw van de naderende sterrennacht.

Het verbindt ook het perspectief van alleen in het bos zijn met de stad, mijn stad, de samenleving, mijn leven in de verte. Ik sta nu hier. Er is dat gevoel van bestaan, van zijn, of tezamen van existentie én van geluk op deze koude winteravond. Ik denk terug aan mijn studietijd in het Zwarte Woud met soortgelijke momenten en de gedichten van Goethe in mijn binnenzak.

Het bos kan ons wezen wonderwel stutten en sterken. Het kan wonden helen, verdriet doen dragen en boosheid laten verdampen. Het kan ons onszelf doen herscheppen. O, het bos!

Ik koester dit kunstwerk.

Overzicht werk William Hays.

De ‘staat van alleen zijn’… Dit gevoel kennen wij allemaal. In dit werk zo prachtig verwoord. Ik moest eraan denken toen ik vertrok jaren geleden bij X, Facebook en WhatsApp. Afgesneden van duizenden contacten. Daar stond ik dan, alleen. En nu? Springlevend. Het is dat gevoel waar je doorheen moet om te ontdekken dat ‘jij, jij bent’. Pak je slee! Website Jeanne Amato.

Het is bijna een foto, maar nee, toch erg realistisch geschilderd. Shishkin laat ons zien hoe het wezen van het bos beetje bij beetje wordt aangetast. Boompje hier, boompje daar. Zo hebben de meeste primaire bossen op aarde het loodje gelegd. Het beeld oogt romantisch, maar is voor het bos een drama.

Als de samenleving op een bos lijkt, systemisch, het geen is, dan zijn vergelijkingen met het huidige politieke landschap snel gemaakt. Een schilderij als reminder van het belang van het grotere geheel, letterlijk. Biodiversiteit en resilience zijn een groot goed.