Dit landschap is direct en onomwonden geschilderd. Het is erg koud. IJzig koud. Het maanlicht biedt de enige vorm van oriëntatie.

Staan wij met z’n allen nu hier, aan de rand van een bevroren bos? Het politieke landschap biedt geen bescherming en geen warmte. Het is kil, bar en boos. De kleuren van zijn vriend Matisse zijn ver weg. Het is zwart en wit dat overblijft.

Het is deze meester die het lef had te schilderen wat zijn ziel zag. De kleuren spreken de taal van zijn binnenste. In deze donkere dagen voor Kerst, als het daglicht steeds sneller achter de horizon verdwijnt, is het dit schilderij dat inspireert om naar mijn eigen – innerlijke – stem te luisteren.

De stroom aan berichten ‘over de toestand van de wereld’ is dermate dat ik mij heb gewend tot Henri. Een wijs man. Het schilderij schenkt licht. En wat voor licht. De natuur inspireert. Het bos (la forêt) vertelt haar verhaal. Luister…

Het bos beschermt mij tegen de sneeuwstorm. Ik ben veilig hier. Ja, ik verklaar mijn liefde aan mijn vriend(in) het bos. Maatje.

De oude boom leeft in harmonie met een keur aan mossen. Een mooi contrast van hun groen met het wit van de sneeuw in dit verstilde bos. Een persoonlijke expressie.