Als bosecoloog heb ik veel in het bos gebivakkeerd voor onderzoek. Deze groene oase rondom een min of meer ‘pleintje’ met drie eiken trof mij. Wat een rust en geborgenheid. De rest van de wereld is volledig buitengesloten. Het werk is gebaseerd op één van mijn tochten door het Zwarte Woud nabij Bad-Säckingen, gelegen langs de Rijn met aan de overzijde van de rivier Zwitserland. Mooie tijd, met prachtige bossen.
Vanaf de Brabantse Wal nabij de Spinolaberg (links), loopt het landschap glooiend af naar de Auvergnepolder. Op een najaarsdag deze impressie, waarbij industrie, de huidige verloedering van het landschap met gebouwtjes, paardeweitjes, stallen, prikkeldraad, paaltjes, hoogspanningsmasten, industrie er nog niet waren.
Het is heimwee naar de wandeling die ik met mijn overgrootvader Jan ‘de Kuper’ Kruf en mijn opa Piet Kruf, hier mocht maken in 1959. In de verte is ’t Scheld, de Oosterschelde. Het is een wandeling door het landschap van mijn dromen.
Het is dat bijzondere, wat mij moeder zei, kort voordat zij overleed: ‘Ik ga terug naar de natuur.” Wij hebben haar as uitgestrooid in de Oosterschelde, daar waar zij is opgegroeid en heeft geleefd (Bergen op Zoom, Sint Maartensdijk en Halsteren).
Op de grijze basaltblokken van de dijk hebben gele korstmossen zich gevestigd. Korstmossen, die bijzondere symbiotische levensvorm van algen en schimmels. Het is alsof mijn moeder vanuit de zee aan land is gekomen. Zij is terug, in dit nieuwe leven.
Tot het begin van Middeleeuwen had de zee nog vrij toegang totaan de Brabantse Wal bij Halsteren. Vanaf de hooggelegen zandgronden moet rond het jaar 500 een uitgestrekt schorrelandschap te zien zijn geweest.
De eerste bedijkingen ter plaatse kwamen pas zo’n 700 jaar later aan het begin van de 13e eeuw. En de Auvergnpolder, die is weer zo’n 500 jaar later ontstaan, in 1692. Dit prachtige getijdenlandschap ging ons vooraf. Een persoonlijke impressie.
